Terminologija ir dabartis

TERMINOLOGIA I TERAŹNIEJSZOŚĆ Pod takim ir tytułem — „Terminologia i teraźniejszość” Uniwersytet Technologiczny w Kownie wydał zbiór artykułów, w którym į zamieszczono 1997 m. artykuły napisane na odbywającą się tam 4 czerwca konferencję naukową „Problemy języka nauk technicznych”. Książka ukazała się przed tą konferencją, toteż uczestnicy mogli zapoznać się z myślami prelegentów nie tylko na sali, lecz także po powrocie do domu. W publikacji zamieszczono artykuły. Pięćdziesięciu autorów pracuje w ir dziewięciu į szkołach wyższych i instytucjach 43 naukowych. To język litewski jų ir Terminolodzy instytutów języka łotewskiego, dość liczne grono Kauno ir lektorzy języka litewskiego i ir języków obcych z wyższych szkół w Szawlach, mniej więcej co — piąty autor jest specjalistą w dziedzinie nauk przyrodniczych i technicznych iš Uniwersytetu Technologicznego w Kownie, Uniwersytetu Wileńskiego oraz Instytutu ir Matematyki i Informatyki. Większość artykułów w taki czy inny ar sposób wiąże się z terminologią su języka techniki, tylko ba kilka poświęcono znacznie szerszym zagadnieniom, na przykład Barzdžiukienė L. „Język — jako kulturowa ekspresja G. człowieka- ”, „Funkcje znaków etykiety ir językoweR. j” Cepaitienė, Lekavičienė „Język a ir świadomość na podstawie badań psycholingwistycznych”. Również tylko w kilku artykułach nieco szerzej omawia się którąś z kwestii teorii terminologii (K. Gaivenio ir A. Kaulakienės „Językowa merytoryczna ir ocena terminologii technicznej”, „MiędzynarodV. owe i narodowe elementy terminologii” Skujinio, Skujinio V. ir M. „Specyfika terminografii w aspekcie stylistyki tekstu specjalistycznego” Kirytės) bada się cechy przedstawiania ar terminów z poszczególnych źródeł ar jų (N. „Wady definicji norm terminów technicznych” J. Banevičienės, Gaivenytės „Zestawienie ir struktur litewskich angielskich czterowyrazowych terminów [-- technicznych zestawienie J. struktur]”, Korsako „Terminy fizyczne z punktu widzenia leksyki tekstów metajęzykV. a”, Nečiūno ir V. Nečiūnienė „Derywacyjne łacińskie i ir greckie afiksy oraz człony w terminologii medycznej” i in. ). ir Szerokie historyczno-lingwistyczne spojrzenie na į niektóre zagadnienia leksyki specjalistycznej w swoich artykułach przejawiają- ' Terminologija ir współczesność: Prace naukowe. Kowno: Technologija, 1997, 244 p. 80 gia V. Rimša („O niektórych terminach technicznych“) i Sk. Valentas („Materialne terminy techniczne w poetyce indoeuropejskiej“). Największa część artykułów poświęcona jest zagadnieniom praktyki terminologicznej i nauczania. Rzeczowe uzasadnienie jest charakterystyczne dla większości artykułów napisanych przez specjalistów z dziedziny nauk przyrodniczych i technicznych. W artykułach tych argumentowane są występujące niespójności terminów niektórych dziedzin, przedstawiono interesujące propozycje (V. Dagienė „Problemy terminologii oprogramowania edukacyjnego“, St. Ratautas „Trudności terminologiczne słowa odzież“, St. Zajankauskas „O terminach éminys, pavyzdys, mėginys, tyrinys, bandinys i in.“, St. Zebrauskas „Trudności w używaniu niektórych terminów elektrotechnicznych“, A. Zilinskas „Problemy litewskiej terminologii informatycznej“ i in.). Najwięcej jest jednak artykułów, w których w taki czy inny sposób analizowane lub wyjaśniane są różne zagadnienia języka naukowego i nauczania terminologii. Oto tylko kilka takich artykułów: D. Aleknienė i V. Žulienė „Kształtowanie poprawnego akcentowania w języku zawodowym- “, R. Bukauskienė „Nauczanie angielskiej terminologii ekologii i agronomii w szkole wyższej“, G. Klimovienė „Nauczanie terminów przedsiębiorczości i handlu z wykorzystaniem aktywnych metod nauczania“, E. Mileškevičienė „Metody nauczania terminologii specjalistycznej“, Sv. Statkevičienės „Specyfika nauczania języka zawodowego doktorantir ów” i in. W części tych artykułów koryguje po się garść różnorodnych kwestii językowych (przede wszystkim zawodowych). Istnieją niemal ir wyłącznie artykuły poświęcone kulturze języka zawodowego, na przykład Bartkevičienė R. ir N. Petniūnienė „Problemy języka zawodowego leśników”, Celiešienė, V. Žilinskienė R. Žukienė ir R. „Niedostatki pisanej i ir mówionej odmiany języka V. wykładowców”, Liolienė „Niektóre nieprawidłowości w tworzeniu i użyciu terminów elektrotechniczir nych”, Molytė „Najczęstsze E. błędy w terminologii medycznej” i in. ir Autorzy artykułów często z wielką troską poruszają aktualne kwestie języka lo naukowego, tworzenia terminów i nauczania ich ir użycia. Głównie myśli krążą wokół obecnej jų praktyki terminologicznej w zakresie nauczania języka specjalistyczir nego. Swoją drogą, bliskie powiązanie samej terminologii, jej praktyki z su nauczaniem będzie bodaj najciekawszą cechą mo treści tego zbioru, dotąd dość rzadko w taki sposób łączącą jedną rzecz į z drugą— —w jedną całość. „Czysto” zajmujący się terminologią specjaliści, a także różne komisje terminologiczne zazwyczaj niemal wcale nie interesują się nauczaniem, chociaż jest ono jednym z najważniejszych (jeśli nie ne najważniejszym) sposobów wprowadį zania terminów do użycia. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, w zbiorze ar omawia się lub przynajmniej porusza niemało ważnych jų ir su zagadnień dotyczących istnienia terminów, obecnej sytuacji związanej z nimi oraz tych kwestii. „Terminologia ir teraźniejszoś- — ć” to interesująca, treściwa, całkiem nieźle pod względem technicznym ir opracowana i wydana książka. Bez be wątpienia będą z niej korzystać i ir opierać się na niej osoby ir zajmujące się porządkowaniem terminów oraz wykładowcy języków. Jednak czytelnik opierający się na tej publikacji będzie musiał zachować — ostrożność: w całej książce uzbiera się pokaźny zbiór różnego rodzaju nieścisłości, pomyłek, błędnych twierdzeń, nieuzasadniar onych wyjaśnień i wniosków. Dlatego też, chcąc pomóc autorom książki i czytelnikom, ir w niniejszym artykule chodzi ir przede wszystkim o wymienienie przynajmniej ważniejszych rzeczy nie do przyjęcia lub wątpliwych, a także o zwrócenie ich uwagi na pewne nieścisłości myśli i języka. Od dawna bolączką części naszych specjalistir ów w dziedzinie nauki, sztuki i innych dziedzin jest niewystarczająca znajomość historii tych dziedzin. Stąd biorą się stosunkowo częste znaczne odmładzania — niejeden zapewne sądzi, że przed XX w. lub nawet przed pierwszym okresem niepodległości kraju w tym stuleciu na Litwie niemal niczego nie było — ani sztuki, ani muzyki, ani nauki czy techniki, choć jesteśmy spadkobiercami kultury Wielkiego Księstwa Litewskiego i mamy jeden z najstarszych uniwersytetów wschodniej części Europy. Niestety, także niektórzy autorzy „Terminologijos ir dabarties”, jak się zdaje, wyraźnie zbyt późno odnajdują początki swoich dziedzin — w artykule „Trudności w użyciu niektórych terminów elektrotechnicznych” stwierdza się, że siedemdziesięciopięciolecie Uniwersytetu Litewskiego zbiega się z taką samą rocznicą nauk technicznych (s. 216), natomiast autorce artykułu „Sufiksalne terminy medyczne w „Podręczniku chorób oczu” P. Avižonisa” wydaje się, że wspomniana książka P. Avižonisa, wydana w 1940 r., jest jednym z pierwszych źródeł litewskich terminów medycznych (s. 51). Początków zarówno terminologii litewskiej, jak zwłaszcza nauki i techniki, należałoby szukać znacznie wcześniej. Mamy ir jeszcze jeden dość dziwny zwyczaj: — bardzo nieprecyzyjnie nazywamy ludzi językoznawcami. Nawet sami językoznawcy nauczyciela klas początkowych A. Vireliūnasa (1887-1925) często nazywają językoznawcą, zapewne 82 dlatego, że przez kilka lat na początku trzeciej dekady wspólnie su J. z K. Jablonskim ir i Būgą pracowali w Komisji Terminologicznej, wydali gė niewielki zbiór terminów przyjętych przez komisję oraz napisali niejeden artykulik. nį ir Być może czasami z podobnych powodów w artykule „Leksykalne [= Leksykalnir e] stylistyczne właściwości tekstów naukowych” lingwistami nazwano inżyniera A. Novodvorskisa oraz lekarza A. Suminas (s. 154). Jednak widząc dookoła K. nazwiska E. prawdziwych J. językoznawców: Gaivenisa, R. Jakaitienė, A. Palionisa, G. Piotrovskiego, ir Reformackiego, Winokura i in. całkiem słusznie można powątpiewać, czy wymienione osoby nie ar znalazły się w tym towarzysį tą twie przez pomyłkę. Iš nietrudno nazbierać spory plik nieprecyzyjnych wyjaśnień dotyczących różnych zagadnień językowych z artykułów tego Iš zbioru. Kilka — przykładów: za derywat z su końcówką słowotwórczą uważa się wyraz utworzony za pomocą przyrostka -tis — įertis (s. 16) ir odwrotnie — sufiksu -fas uznany za wyraźny derywat końcówkowy wyraz užkratas (s. 53). Nierozważnie wyodrębniono w wyrazach pragula oraz pažaida sufiksy -ula ir -da (s. 54), nietypowo odgryzione pozostają rdzenie wyrazów pragulėjo oraz pažeidė -gulir -Zeid-. Takie rzeczy dobitnie pokazują, że niektóre badaczki terminów powinny dokładniej przestudiować podstawy analizy słowotwórczej. W ogóle bardzo przydałoby się, aby osoby piszące su lepiej znały teorię słowotwórstwa, gramatyki, kultury języka i kodyfikacji językowej. Mogłoby to pomóc uniknąć tworzenia niepotrzebnych reguł i pozwoliłoby obiektywniej oceniać zarówno twierdzenia innych, jak i posiadany materiał językowy. Na przykład, gdy poprawia się użyte w publikacji elektrotechnicznej przymiotniki z przyrostkiem -inis, -ė tylko dlatego, że rzekomo wywodzą się od wyrazów międzynarodowych mających przyrostek -alar -yv. (aktyvinė, diferencialinė i in., s. 128), nietrudno pomyśleć, że tworzenie takich przymiotników w języku ogólnym jest rzekomo niedopuszczalne. Ale przecież wcale tak nie jest — do poprawnie tworzonych i używanych takich derywatów nikt się nie przyczepia i nie ma podstaw, by się przyczepiać. W innym artykule możliwości słowotwórcze przyrostka -inis, -ė ogranicza się jeszcze bardziej — twierdzi się, że przed tym przyrostkiem „nie należałoby używać innego przyrostka” (s. 135). Całkiem niespotykane i niesłyszane. Przede wszystkim nie jest jasne, jak można by użyć takiego wcześniejszego przyrostka. Chyba że chciano tu powiedzieć, iż od wyrazów zawierających przyrostek nie tworzy się przymiotników z -inis, -€. Ale byłaby to wielka nieprawda. Przyrostek przymiotnikowy -7nis, -€ jest właśnie jednym z tych, które obecnie są bardzo produktywne i mają stosunkowo niewiele ograniczeń słowotwórczych. Należałoby znacznie precyzyjni- ej wyrażać swoje myśli, aby nie powstało wrażenie, że wyprowadza się nieistniejące reguły lub jakieś nieistniejące tendencje językowe. Jest to niezwykle ważne w nauczaniu studentów, nie tylko na konferencjach naukowych czy w publikacjach naukowych, ponieważ należy uczyć wyłącznie prawdziwych faktów. W zbiorze zmyślonych reguł lub nadmiernych uogólnień jest ich więcej. Na przykład o wyrazach z międzynarodowym członem Ardro stwierdza się: „Członu Aidro nie można zastąpić samodzielnym wyrazem. Tu ważne jest, jaki jest drugi człon wyrazu złożonego — litewski czy międzynarodowy. Jeżeli jest międzynarodowy i oznacza termin lub pojęcie naukowe [=i jest terminem], to powinien być używany wyraz złożony, np. [=:] hydrostatyka, hydrodynamika, hydrotransmisja itp., a jeśli litewski, termin złożony należy zastąpić zestawionym, np. [=:] napęd hydrauliczny, pompa hydrauliczna, silnik hydrauliczny itd.” (s. 238). Nie wdając się w niepoprawności językowe tego fragmentu (sprzeczności między pierwszym zdaniem a końcową częścią fragmentu nie da się jednak przemilczeć — rzekomo nie można zastąpić samodzielnym wyrazem, ale zaraz potem się go zastępuje!- ), tutaj przede wszystkim chodzi o stwierdzenie, że obecna norma ogólnego języka wcale nie daje podstaw do takich zasad. Przeciwnie. Gdyby zaczęto kierować się taką zasadą (a takich międzynarodowych przedrostków, oprócz hydro-, jest całkiem sporo), należałoby dokonać niemałego przewrotu w normowaniu współczesnej praktyki językowej. ir Iš skąd biorą się takie rzeczy? Być może z nazbyt dosłownie rozumianego zalecenia Państwowej Komisji Języka Litewskiego dotyczącego kilku początkowych członów wyrazów autosu (nawiasem mówiąc, pokazywałoby to, jak ostrożnie wysokie instytucje powinny ingerować w poszczególne kwestie użycia języka, ingerując w o sposób, który powinien dokładnie wyrażać ich twierdzenia). Nie wszyscy językoznawcy jednakowo wyjaśniają poszczególne zagadnienia językowe. ne To kłopot. Tak może być poszukiwana prawda naukowa. Jednak nie jest dobrze, gdy możliwości jakichś ar założeń są wyolbrzymiane. Do takich rzeczy należałyby prawdopodobnie iš interesuir jące celne prof. V. Niektóre z absolutyzowanych rozważań Urbutisa dotyczących możliwych wyjaśnień tworzenia wyrazów złożonych prowadzą do nieuznawania już samego złożenia za sposób słowotwórstwa (złożenia traktuje się jako derywaty sufiksalne). Jednak ir wszystkie akademickie opisy słowotwórstwa 84 ani podręczniki szkolne nie wrzucają do jednego worka derywacji sufiksalnej i tworzenia złożeń. Należałoby tego przestrzegać także w szkołach wyższych (zwłaszcza wykładającym na kierunkach niefilologicznych) i nie zawracać głowy ani wykładowcom innych przedmiotów, ani studentom (s. 70). Podobnie nie należy nazywać złożeniami ani terminami złożonymi skrótowców medpunktas, medsesuo, tubdispanseris itp. (s. 135–136). W publikacji przedstawiono spory zbiór różnego rodzaju poprawek językowych. Niestety, co do części z nich należy mieć wątpliwości, niektóre są wręcz nie do przyjęcia, a miejscami poprawia się nawet rzeczy, których poprawiać nie należy. Bez szerszego kontekstu trudno powiedzieć, czy trafnie poprawiono wyraz gabaritas w wyrażeniu iškirstos medienos gabaritas na wyraz tūris (s. 41), ponieważ są to słowa o zupełnie różnych znaczeniach. Tak więc przedstawiona bez szerszego wyjaśnienia poprawka ta może wprowadzać ludzi w błąd. Niestety, takie poprawianie słów i rodzajów wyrwanych z niezbędnego środowiska użycia, jak się zdaje, zaczyna się nawet rozpowszechniać. Trudno zrozumieć, dlaczego poprawia się żywotne jak najbardziej wyrażenie medžio leidimas i czym lepszy jest proponowany w jego miejsce zwykle używany w innym znaczeniu odpowiednik medžio vertimas (s. 41; o użyciu tych słów zob. DZ, 439 i 923, LKZ VII 270). Niejasne, dlaczego za dziwny uważa się termin šaknų papjovimas (s. 43). Językoznawczyni boleśnie się myli, twierdząc, że sprzeczne z normami językowymi jest mówienie ačiū /abai (s. 77). Korektorzy językowi powinni być znacznie ostrożniejsi, przede wszystkim starać się jak najlepiej poznać żywy język, teorię i praktykę poprawiania języka, ponieważ gdy zaczyna się poprawiać zupełnie dobre terminy utworzone na podstawie żywego języka, a nawet same wyrażenia tego języka, niepostrzeżenie wymykają się z ust słowa: „Boże! Co się dzieje z naszym językiem? Dlaczego język sztuczny zaczyna się niektórym wydawać lepszy od żywego? !” Ogólnie rzecz biorąc, poprawki muszą być oczywiste, bardzo jasne i uzasadnione; należy dokładnie wskazać, co i w jakich przypadkach się poprawia. W niektórych miejscach czytelnikowi może być trudno zorientować się, czy właściwe, czy niewłaściwe jest używanie poszczególnych słów lub wyrażeń, na przykład w jednym miejscu apspręsti jest poprawiane jako błąd językowy (s. 71), a w innym zaleca się jego używanie (s. 224). Gdy twierdzi się, choć powołując się na A. Pupkisa, że formy zaimkowe są „niezbędnym wskaźnikiem terminów złożonych” (s. 42), jest to znaczna przesada. Nawet bardzo należałoby wątpić, czy koniecznie trzeba mówić, jak podano w tym samym miejscu, tylko 55 grynasis pušynas, laikinasis sandelis, natūralusis atzelimas. Nie wiadomo, na czym opiera się poprawianie dopełniaczem przydawki w połączeniach wyrazowych aliumininės gyslos, kondensatoriniai varikliai (s. 128). Prawdopodobnie każdy specjalista, ir jak również zwykły użytkownik języka, potwierdziłby, że obecnie ar zwyczajowo, a raczej częściej mówi się alilumininis šaukštas, plieminis dalgis, sidabrinis pinigas, varinis laidas. Ir Dopełniacz nie jest tu obcy, jest dobrze znany, lecz we współczesnym języku w takich przypadkach jakby stał się ir właściwością języka poetyckiego ne o, artystycznego i rzeczowego. Cóż, wyrażenia o kondensatoriaus variklis i kondensatorinis ir variklis wyraźnie nazywają różne pojęcia, dlatego nie mogą być wzajemnie poprawiane (z punktu widzenia języka). Chyba że to ktoś pomyliłby same rzeczy (ale byłby to błąd rzeczowy, o ne językowy)... Zdarza się, że w podanych przykładach poprawia się wszystko, co ne należy poprawić. Na przykład w zdaniu Pasirenkant antenas buvo vadovautasi paplitimu, sukurtos skaičiavimo jų metodikos pilnumu poprawia się tylko słowo pilnumu (s. 69), ale jeśli nie zamierzano bardziej to poprawić zdania, należałoby poprawić przynajjo mniej jego początek — Buvo vadovaujamasi parenkamų antenų paplitimu<... >. Zbyt jednostronnie w pewnych wyrażeniach poprawia się celownik nazw czynności na bezokolicznik, np. : 1) Tworzenie systemu tolerancji ui (= W celu utworzenia systemu tolerancji) ustala się jednostkę tolerancji (s. 70); Do takiego pomiaru kątów (= Do pomiaru takich kątów) najczęściej stosuje się liniał sinusowy (s. 70);3) Dużą uwagę poświęca się ocenie jakości wytwarzanej produkcji (= Wiele uwagi poświęcono ocenie jakości wytwarzanej produkcji) (s. 65). Lepiej, co ir najważniejsze, pisać w takich przypadkach żywiej, na przykład tak: ir 1) Aby utworzyć system tolerancji, ustala się jednostkę tolerancji; 2) Takie kąty najczęściej mierzy się liniałem sinusowym; 3) Bardzo dba się o ocenę jakości wyrobów. | Si i można tą mieć zastrzeżir enia do języka samych autorów artykułów. To, widzisz, niewłaściwie użyte jakieś słowo czy słówko, to rodzaj gramatyczny, np.: ar systematyczność definicji (=systemowość), klasy młodsze, 1) starsze, niższe, wyższe), p. 34;2) ir (= ir p. 100; 3) Nie wystarczy stwierdzić znaczenie języka w poznaniu naukowym naukowemu (= poznaniu), właściwie p. 21: 4) <...> 86 sformułowane (=ukształtowane, utworzone) środowisko językowe <...>, p. 66; 5) <...> należy znacznie rozszerz- <...> yć znajomość słów międzynarodowych w języku litewskim (= znajomość słów międzynarodowych używanych w języku litewskim), p. 164 (ponadto samo to ir twierdzenie jest bardzo wątpliwe). Dość często zapomina się o dopełniaczu cząstkowym, np. :1) Dlatego powstają strukturalne warianty idiomów (= wariantów strukturalnych idiomów, jeszcze lepiej: powstają warianty), <...> p. 25; 2) <...> mogą również powstać synonimiczne frazeologizmy (= synonimicznych frazeologizmów, jeszcze lepiej: powstać frazeologizmów), włączyliśmy <...> do programu p. 27; 3) Į ir jv a i - różne formuły grzecznościowe (= różnych formuł grzecznościowych; jeszcze lepiej: różnych uprzejmych wypowiedzi), uczy się samodzielnie układać zdania p. 102; 4) <...> <...> (=zdań) su tym słowem, p. 132; 5) <...> nietrudno odnaleźć minimalne teksty-syntagmy sięgające czasów języka prapolskiego (=sięgających minimalnych malutkich tekstów-syntagm), | p. 194 ir itd. Niestety, niestety! Coraz częściej ir sami językoznawcy, oddalając się zapewne od żywego języka, nie używają dopełniacza cząstkowego w ir przypadkach, gdy duch żywego języka usilnie tego wymaga. jo | Ostatnio bardzo rozpowszechnia się moda na odwrotny szyk przydawek ir mieszanych (zgodnych i niezgodnych). Ir pomnik czcigodnemu Zamiast w Wilnie postawiony wielkiemu księciu litewskiemu, o ne wielkiemu księciu Litwy. Sporo bałaganu w recenzowanir ym wydawnictwie. Nawet w tytułach artykułów, być może według jakichś zasad logiki, 0 ne zgodnie z tendencjami języka porozrzucano takie określenia, np.: „Kształcenie poprawnego akcentowania języka zawodowego” (s. 11), „Niedostatki języka pisanego i mówionego wykładowców” (s. 68), „Specyfika nauczania języka zawodowego doktorantów” (s. 189) i in. Płynniej, zwyczajniej i żywiej byłoby mówić oraz pisać: nauczanie poprawnego akcentowania języka zawodowego (akcentowania się naucza, kształcenie tu nie pasuje), pisany i mówiony język wykładowców, język zawodowy doktorantów. Nie zagłębiając się już w różne niedokładności omawianego wydawnictwa, wciąż jednak bardzo zależy mi na wypowiedzeniu słowa czy dwóch na temat zapisu obcych nazwisk. Nazwiska z krajów używających alfabetu 87 łacińskiego są w książce najczęściej zapisywane w oryginalnej postaci, często z dodanymi litewskimi końcówkami. Ale miejscami, tu i ówdzie, wtrąca się ir zapis spolszczony zgodnie z wymową, na przykład jakiś von W Humboltas (s. 46; tylko z jakiegoś powodu w takim przypadku pozostawiono obcą literę imienia), Huygens (s. 22) ir itd. Jeszcze bardziej niekonsekwentnie dodawane są ir litewskie to końcówki, dlatego jeden autor może napisać Wittgenstein (s. 20; to słowo przez pomyłkę wydrukowano w publikacji Je literą osu g), ne su inny & o — Wittgenstein (s. 124). W takim przypadku trudno już ar zrozumieć, o ar jakim panu, o jakiej pani jest mowa. Jest tu wiele zamieszaniir a; zupełnie pomija się fakt, że w języku litewskim przynajmniej za iš pomocą końcówki šį przez cały wiek zwyczajowo rozróżniair no nazwiska osób płci męskiej i żeńskiej, tzn. używać pan Heidegger (wymawiane, często zapisywane ir [Heidegeris]), Osgoodas [Osgudas], Sapiras [Sepiras], ale pani Heidegger [Heideger], Osgood [Osgud], Sapir [Sepir] (przykłady te zostały iš p. 46, 124, 125, wybrane, lecz przedstawiono je tam niepoprawnie). Be wątpliwości, świadczy to o tym, że dla pisarzy wiele rzeczy pozostaje tu nadal niejasnych. Ten Garść uwag została ne spisana po to, by skrytykować ten, jak powiedziano, dość interesujący zbiór. Nie! Chodziło tylko o zwrócenie uwagi czytelników (zwłaszcza ne językoznawców) na to, że į tę książkę, zresztą jak wszystkie inne, należy czytać, rozważając i powątpiewair jąc, ponieważ nigdy nie należy ślepo podążać za ir tym, co ktoś gdzieś jakoś mówi lub pisze. Autorzy „Współczesności terminologii” ką poszukiwali prawdy. ir ar ir Ne zawsze ji iš od razu rozbłyska. Zatem być może ir zapisane tu dla nich myśli i wątpliwoir ści pomogą uczynić krok ti naprzód na drodze į poznawania, nauczania i badania języka ir ojczystemo go. Stasys KEINYS