„Baltijos šalių floros“ lietuviškų ir latviškų augalų genčių vardų vedyba

6 6 S. Labanauskienė | Litewskie i łotewskie nazwy roślin flory krajów bałtyckich | genčiųvardųvedyba Tworzenie litewskich i łotewskich nazw rodzajów roślin flory krajów bałtyckich SoLVITA LABANAUSKIENĖ Instytut Języka Litewskiego SŁoWA KLUCZOWE: nazwy rodzajów roślin, słowotwórstwo, derywaty sufiksalne, derywaty fleksyjne, derywaty prefiksalne Źródłem badań artykułu jest trzytomowa publikacja Flora krajów bałtyckich (Flora of the Baltic Countries, 1993–2003), przygotowana przez zespoły autorów z litewskich, łotewskich i estońskich uniwersytetów oraz akademii nauk. Opisano w niej rośliny rosnące na Litwie, Łotwie i w Estonii – rośliny zarodnikowe i nasienne naczyniowe (z wyjątkiem mchów). Po łacinie podano wszystkie taksony – dział, klasę, rząd, rodzinę, rodzaj, gatunek, podgatunek, natomiast w językach litewskim, łotewskim, estońskim i rosyjskim – wyłącznie nazwy rodzajów i gatunków roślin. Niniejszy artykuł jest kontynuacją artykułu opublikowanego w 17. numerze czasopisma Terminologija, w którym analizowane są złożone litewskie i łotewskie nazwy rodzajów roślin. Celem jest omówienie jeszcze trzech ważnych grup derywatów nazw litewskich i łotewskich rodzajów roślin – przyrostków, końcówek i przedrostków – oraz ustalenie ich podobieństw i różnic. We florze krajów bałtyckich podano ogółem około 430 litewskich i prawie 460 łotewskich nazw rodzajów roślin. Pod względem słowotwórczym analizowalnych jest 74 % litewskich i 67 % łotewskich nazw rodzajów roślin1. Omówione w już opublikowanym artykule złożone litewskie nazwy rodzajów roślin stanowią 37 % wszystkich litewskich derywatów, a łotewskie – 68 % wszystkich łotewskich derywatów. Przy podawaniu przykładów najpierw podaje się łacińską, a następnie – litewską lub łotewską nazwę rodzaju roślin. Cyframi rzymskimi oznaczono tom flory krajów bałtyckich, arabskimi – stronę, z której zaczerpnięto termin. DERYWATY SUFIKSALNE „Derywacja łączy trzy sposoby morfologicznego tworzenia wyrazów, wyróżniane ze względu na charakter formantu słowotwórczego – tworzenie za pomocą przyrostków (sufiksację), 1 W analizowanym źródle pierwotnych (niepodzielnych pod względem słowotwórczym) nazw rodzajów roślin jest znacznie mniej: litewskich – 26 %, łotewskich – 33 %. 6 7Terminologia | 2011 | 18 tworzenie form zakończonych końcówkami (paradygmatyzację) i tworzenie za pomocą przedrostków (prefiksację)“ (Keinys 1999: 22). W litewskiej nomenklaturze botanicznej, podobnie jak w terminologii innych nauk, przeważają wyrazy utworzone za pomocą przyrostków. Terminy tego sposobu słowotwórstwa pod względem liczebności znacznie przewyższają derywaty utworzone za pomocą końcówek i przedrostków (Gaivenis 1985: 170). Należy zauważyć, że złożenie jest drugim pod względem produktywności sposobem tworzenia litewskich nazw rodzajów roślin. Tendencje słowotwórcze języka łotewskiego nieco różnią się od tendencji języka litewskiego. W języku łotewskim2 złożenie jest najbardziej produktywnym sposobem słowotwórstwa, omówionym już we wcześniejszym pavadinti vartojami taip pat dažnai (žr. Ēdelmane 1972: 97). Su priesagoartykule. W analizowanym źródle znaleziono 82 łotewskie nazwy rodzajów roślin utworzone za pomocą przyrostków oraz 160 litewskich. Terminolog Kazimieras Gaivenis w artykule „Nazwy rodzajów i gatunków roślin Litwy” przeanalizował litewskie nazwy rodzajów roślin podane we Florze Litewskiej SRR (1959–1980) i stwierdził, że „samych derywatów z przyrostkiem -en jest więcej niż wszystkich derywatów utworzonych za pomocą końcówek i przedrostków razem wziętych” (Gaivenis 1985: 170). We florze krajów bałtyckich również przeważają utworzone z przyrostkami -enis, -enė litewskie nazwy rodzajów roślin (34)3. Najczęściej ich wyrazami podstawowymi są rzeczowniki, np.: łac. Abutilon – lit. galenis (: galas) II 184; łac. Aira – lit. smilgenė (: smilga) III 273; łac. Ballota – lit. akenis (: akis) II 296; łac. Blysmus – lit. viksvenis (: viksva) III 327; łac. Coronilla – lit. raženis (: ražas) II 138; łac. Corydalis – lit. rūtenis (: rūta) I 297; łac. Hottonia – lit. griovenė (: griovys „rów“) II 246; łac. Leersia – lit. ravenė (: ravas „rów“) III 236; łac. Najas – lit. plukenis (: plukė) III 210; łac. Pycreus – lit. saidrenis (: saidras „turzyca“) III 334; łac. Sagina – lit. žemenė (: žemė „ziemia“) I 243; łac. Sium – lit. drėgmenė (: drėgmė „wilgoć“) II 219; łac. Valerianella – lit. sultenė (: sultys „sok“) II 355. Rzadsze są derywaty z przyrostkiem -enis, -enė od przymiotników (a) i czasowników (b), np.: a) łac. Alyssum – lit. laibenis (: laibas) I 319; łac. Cardamine – lit. kartenė (: kartus) I 311; 2 Dziękuję koleżankom dr Ivecie Pūtele, Lindzie Kurmiņai i dr Daivie Murmulaitytė za udzieloną pomoc w analizie słowotwórstwa łotewskich nazw rodzajowych roślin. 3 W nawiasach podano liczbę znalezionych derywatów. 6 8 S. Labanauskienė | Litewskie i łotewskie nazwy roślin flory państw | genčiųvardųvedyba bałtyckich b) łac. Bupleurum – lit. gaivenis (: gaivinti) II 223; łac. Utricularia – lit. skendenis (: skęsti) II 345. Litewskich nazw rodzajów roślin w florze krajów bałtyckich, wywiedzionych od rzeczowników za pomocą omawianego przyrostka, jest nieporównanie więcej (31) niż od czasowników (3). Form rodzaju męskiego jest 21, a rodzaju żeńskiego – 13. Łotewskie nazwy rodzajów roślin utworzone za pomocą przyrostków również charakteryzuje przyrostek -enis, -ene (37); ich podstawami słowotwórczymi są zazwyczaj rzeczowniki (a), rzadziej przymiotniki (b) i czasowniki (c), np. : a) łac. Angelica – łot. zirdzene (: zirgs) II 226; łac. Cotoneaster – łot. klintene (: klints) II 105; łac. Geranium – łot. gandrene (: gandrs) II 163; łac. Hesperis – łot. vakarene (: vakars) I 318; łac. Limosella – łot. dūņene (: dūņas) II 314; łac. Lunaria – łot. mēnesene (: mēness) I 319; łac. Lysimachia – łot. zeltene (: zelts) II 246; łot. Mercurialis – łot. kaņepene (: kaņepe) II 170; łot. Ononis – łot. blaktene (: blakts) II 140; łot. Polygonum – łot. sūrene (: sūrs) I 197; łot. Sagittaria – łot. bultene (: bulta) III 190; łot. Scutellaria – łot. ķiverene (: ķivere) II 289; łot. Sisymbrium – łot. žodzene (: žogs) I 301; łot. Utricularia – łot. pūslene (: pūslis) II 345; b) łot. Erica – łot. sārtene (: sārts) II 239; łot. Stachys – łot. sārmene (: sārms) II 297; c) łot. Convolvulus – łot. tītenis (: tīties) II 271. W odróżnieniu od litewskich łotewskie nazwy rodzajów roślin utworzone za pomocą przyrostka -enis, -ene są najczęściej rodzaju żeńskiego (z wyjątkiem derywatów odczasownikowych). Znalezione 24 litewskie i 37 łotewskich nazw rodzajów roślin są derywatami utworzonymi za pomocą przyrostków zdrobniałych. Najwięcej litewskich derywatów utworzono za pomocą przyrostków zdrobniałych -utis, -utė (a), -aitė (b), -ytė (c), -(i)ukas, -(i)ukė (d) i -ikė (e), np. : a) łac. Arabis – lit. vaistutis (: vaistas) I 316; łac. Convallaria – lit. pakalnutė (: pakalnė) III 220; łac. Erodium – lit. dalgutis (: dalgis) II 168; łac. Fritillaria – lit. margutė (: margas) III 216; łac. Helichrysum – lit. szarłat (: szarleć) III 152; lit. Hydrilla – lit. jezierza (: jezioro) III 195; łac. Mianthemum – lit. miodówka (: miód) III 220; łac. Vaccaria – lit. trzęślica (: trząść się) I 260; 6 9Terminologia | 2011 | 18 b) łac. Berteroa – lit. mącznica (: mączny) I 321; łac. Catabrosa – lit. mietliczka (: mietlica) III 311; łac. Cypripedium – lit. klumpaitė (: klumpė) III 367; c) łac. Chrysosplenium – lit. blužnytė (: blužnis) II 31; łac. Setaria – lit. šerytė (: šerys) III 241; d) łac. Goodyera – lit. sidabriukė (: sidabras) III 371; łac. Lycopodiella – lit. pataisiukas (: pataisas) I 131; łac. Phleum – lit. motiejukas (: Motiejus) III 293; e) łac. Trientalis – lit. septynikė (: septyni) II 247. Znacznie mniej lot. Turritis – liet. bokštytė (: bokštas) I 315; w florze krajów bałtyckich znaleziono nazw rodzajów roślin litewskich utworzonych za pomocą przyrostków zdrobniałych -elis, -elė (a) i -ėlis (b), np. : a) łac. Erigeron – lit. šiušelė (: šiušti) III 157; łac. Gladiolus – lit. kardelis (: kardas) III 225; b) łac. Origanum – lit. raudonėlis (: raudonas) II 303. Zdaniem K. Gaivenisa niektóre nazwy rodzajów roślin są wyraźnymi derywatami, ale do terminologii systematyki roślin weszły już jako zapożyczenia z języka ludowego; innymi słowy, w terminologii nie są już derywatami (Gaivenis 1985: 167). Do tych ostatnich należy łac. Aconitum – lit. kurpelė I 269; łac. Briza – lit. ašarėlės III 315; łac. Campanula – lit. katilėlis III 23. We florze krajów bałtyckich znaleziono łotewskie nazwy rodzajów roślin utworzone za pomocą przyrostków zdrobniałych -ītis, -īte (a), -iņš, -iņa (b), -ulis, -ule (c), -tiņa (d), np. : a) łac. Agrimonia – łot. ancītis (: Ancis) II 64; łot. Aquilegia – łot. ozolīte (: ozols) I 289; łot. Astrantia – łot. zvaigznīte (: zvaigzne) II 214; łot. Bidens – łot. sunītis (: suns) III 184; łot. Callitriche – łot. ūdenīte (: ūdens) II 284; łot. Erodium – łot. grābeklīte (: grābeklis) II 168; łot. Hepatica – łot. vizbulīte (: vizbulis) I 272; łot. Orthilia – łot. palēcīte (: palēkties) II 235; łot. Polemonium – łot. kāpnīte (: kāpnes) II 269; lot. Rapistrum – łot. rācenītis (: rācenis) I 331; b) lot. Ajuga – łot. cekuliņš (: cekuls) II 287; lot. Capsella – łot. plikstiņš (: plikstēt) I 339; łot. Centaurium – łot. augstiņš (: augsts) II 252; łot. Linum – łot. liniņš (: lini) II 169; łot. Melilotus – łot. amoliņš (: amols) II 044; łot. Sedum – łot. laimiņš (: laime) II 27; 7 0 S. Labanauskienė | Litewskie i łotewskie nazwy roślin we florze | genčiųvardųvedyba krajów bałtyckich c) łac. Myosotis – łot. neaizmirstule (: neaizmirst) II 280; łac. Rhinanthus – łot. zvagulis (: zvadzēt) II 337; łac. Thlaspi – łot. naudulis (: nauda) I 339; lot. Pinguicula – łot. kreimule (: kreims4) II 344; d) -tiņa: łot. Lathyrus – łot. dedestiņa (: dedesas5) II 151; lot. Lychnis – łot. guntiņa (: guns (uguns)) I 250. Te derywaty tworzy się od rzeczowników, przede wszystkim od rzeczowników pospolitych. Rzadziej tworzy się je od przymiotników i czasowników. Zauważono, że łotewskie nazwy rodzajów roślin często są tworzone także za pomocą dwóch przyrostków: -el- + -iņš; -el- + -īte albo -en- + -īte: łac. Aphanes – łot. skrēteliņš (: skrētes) II 96; łac. Arenaria – łot. smiltenīte (: smiltis) I 234; łac. Aster – łot. miķelīte (: Miks) III 160; bot. Gentianella – łot. drudzenīte (: drudzis) II 254; bot. Polygala – łot. ziepenīte (: ziepes) II 174; bot. Radiola – łot. starenīte (: stars) II 169; bot. Sanicula – łot. dziedenīte (: dziedēt) II 214. Derywaty tego typu tworzy się od rzeczownika pospolitego, imienia osobowego lub czasownika. Wśród nazw rodzajów roślin litewskich we florze krajów bałtyckich znaleziono po kilka nazw z przyrostkami -ūnas, -ūnė (12) (a) oraz -uolis, -uolė (9) (b). Prawie wszystkie te derywaty utworzone są od rzeczowników lub przymiotników: a) łac. Alliaria – lit. česnakūnė (: česnakas) I 300; łac. Atriplex – lit. balandūnė (: balanda) I 213; łac. Calamagrostis – lit. lendrūnas (: lendrė) III 277; łac. Filago – lit. pūkūnė (: pūkai) III 154; łac. Lavatera – lit. rožūnė (: rožė) II 183; łac. Mimulus – lit. puikūnas (: puikus) II 315; łac. Pleurospermum – lit. skudrūnas (: skudrus „gerai augantis, vešlus“) II 222; łac. Radiola – lit. žarotūnė (: žarotas „kuris su žarais“) II 169; łac. Sanicula – lit. girūnė (: giria) II 214; łac. Torilis – lit. dygūnė (: dygus) II 232; łac. Vincetoxicum – lit. kregždūnė (: kregždė) II 258; b) łac. Agrimonia – lit. dirvuolė (: dirva) II 64; łac. Aphanes – lit. mažuolė (: mažas) II 96; łac. Aristolochia – lit. kartuolė (: kartus) I 190; 4 K. Karulis wskazuje, że łot. kreimule utworzone jest od dialektyzmu kreims „krējums“ (lit. grietinė) (zob. Karulis 2001: 421). 5 Takie tworzenie nazwy rodzaju tej łotewskiej rośliny wskazuje Konstantinas Karulis (zob. Karulis 2001: 206). 7 1Terminologija | 2011 | 18 zesz. Consolida – lit. raguolis (: ragas) I 270; łac. lot. Berula – liet. drėgnuolė (: drėgnas) II 220; Liparis – lit. purvuolis (: purvas) III 386; łac. Neottia – lit. lizduolė (: lizdas) III 370; łac. Oxycoccus – lit. spanguolė6 (: spangas „zezowaty, ślepy“) II 240; łac. Thelypteris – lit. papartuolis (: papartis) I 141. Jedyny derywat z przyrostkiem -ūnė, šimtūnė (łac. Centutunculus), został utworzony od liczebnika šimtas. Oprócz derywatów z omówionymi przyrostkami we florze krajów bałtyckich podano jeszcze 44 litewskie nazwy rodzajów roślin, utworzone za pomocą 30 innych przyrostków: -ainis, -ainė: łac. Knautia – lit. buožainė (: buožė) II 359; łac. Polystichum – lit. spyglainis (: spyglys) I 146; łac. Poterium – lit. galvainis (: galva) II 65; łac. Silybum – lit. margainis (: margas) III 32; -oklis, -oklė: łac. Convolvulus – lit. vijoklis (: vijotis „vyniotis“) II 271; łac. Saponaria – lit. putoklis (: putoti) I 260; łac. Lythrum – lit. raudoklė (: raudas) II 200; łac. Calystegia – lit. vynioklė (: vyniotis) II 270; -ekšnis: łac. Euonymus – lit. ožekšnis (: ožys) II 178; łac. Frangula – lit. šaltekšnis (: šaltas) II 179; -okas, -okė: łac. Chaenorrhinum – lit. linokė (: linas) II 318; łac. Scutellaria – lit. kalpokė (: kalpokas) I 289; łac. Sedum – lit. šilokas (: šilas) II 27; -eklė: łac. Scorzonera – lit. gelteklė (: geltas) III 147; łac. Orobanche – lit. džioveklė (: džiovinti) II 341; -yvis, -yvė: łac. Erophila – lit. wczesna (: wczesny) I 323; łac. Colchicum – lit. późniewnik (: późny) III 213; -uoklė: łac. Hepatica – lit. przylaszczka (: świecić) I 272; łac. Myrrhis – lit. pachnąca (: pachnący) II 218; -uonė: łac. Hippuris – lit. ogoniasta (: ogon) II 210; łac. Nymphoides – lit. grzybieńczyk (: plaumuo) II 257; -uotė: łac. Digitaria – lit. palczatka (: palec) III 239; łac. Polycnemum – lit. członowata (: człon) I 205; -einis: łac. Echium – lit. ežeinis (: ežys) II 275; -ena: łac. Lychnis – lit. gaisrena (: gaisras) I 250; -erškis: łac. Berberis – lit. raugerškis (: raugas „rūgštumas, rūgštis“) I 294; -ylas: łac. Inula – lit. debesylas (: debesis) III 150; -inas: łac. Adoxa – lit. ūksminas (: ūksmė) II 354; -ynas: łac. Corylus – lit. lazdynas (: lazda) I 180; 6 Litewscy językoznawcy nazwę rośliny spanguolė wiążą nie tylko z przymiotnikiem spangas, lecz także z czasownikiem spingsėti „migotać“ (zob. Skardžius 1996: 191, Būga 1959: 310). 7 2 S. Labanauskienė | Litewskie i łotewskie nazwy roślin flory krajów bałtyckich | genčiųvardųvedyba -išius: łac. Oxytropis – lit. drugišius (: drugys) II 127; -otis: łac. Plantago – lit. gyslotis (: gysla) II 346; -uva: łac. Andromeda – lit. balžuva (: balža) II 238; -ynė: łac. Rumex – lit. rūgštynė (: rūgštus) I 190; -iena: łac. Caltha – lit. puriena (: purus) I 269; -inys: łac. Lappula – lit. žiaudrinys (: žiaudrus „szorstki, twardy“) II 283; -ylis: łac. Picris – lit. kartylis (: kartus) III 147; -unė: łac. Matricaria – lit. ramunė (: ramus) III 174; -alė: łac. Leontodon – lit. snaudalė (: snausti) III 145; -yčia: łac. Sinapis – lit. garstyčia (: garsti) I 328; -inė: łac. Capsella – lit. žvaginė (: žvagėti) I 339; -lė: łac. Pinguicula – lit. tuklė (: tukti) II 344; -okšlė: łac. Polygala – lit. putokšlė (: putoti) II 174; -tukas: łac. Odontites – lit. skėstukas (: skėsti) II 334; -vė: łac. Puccinellia – lit. žalvė (: žalti, žalias) III 312. Około połowy nazw rodzajów roślin z przyrostkami należących do tej grupy utworzono od rzeczowników, a niemal po dwie czwarte – od przymiotników i czasowników. W szacie roślinnej krajów bałtyckich jest znacznie mniej nazw łotewskich rodzajów roślin utworzonych za pomocą przyrostków innych niż wymienione: znaleziono tylko 6 derywatów, utworzonych za pomocą 5 przyrostków. Ich podstawami słowotwórczymi są rzeczowniki (a) lub czasowniki (b): a) -aine: łac. Senecio – łot. krustaine (: krusts) III 176; łac. Vincetoxicum – łot. indaine (: inde) II 258; b) -are: łac. Liparis – łot. lipare (: lipt) III 386; -eknis: lit. Lycopodium – łot. staipeknis (: staipīt) I 130; -ksnis: lit. Carduus – łot. dzelksnis (: dzelt) III 36; -onis: lit. Swida – łot. grimonis (: grimt) II 211. Hybrydowe derywaty sufiksalne nie są charakterystyczne dla żadnego języka. Znaleziono parę nazw rodzajów roślin utworzonych z międzynarodowego rdzenia i litewskiego przyrostka (a), natomiast z łotewskim przyrostkiem – tylko jedną (b): lot. Gentianella – liet. gencijonėlė (: gencijonas) II 254; b) lot. Viola – latv. vijolīte (: vijole) II 189. Derywacja niektórych litewskich nazw rodzajów roślin przedstawionych we florze krajów bałtyckich nie jest jasna, np.: lot. Callitriche – liet. praujenė II 284; lot. Hedera – lit. bluszczyk II 212; łac. Sherardia – lit. marzanka II 259. a) lot. Barbarea– liet. barborytė(: Barbora) I 306; 7 3Terminologia | 2011 | 18 Rzeczywiście, zdaniem K. Gaivenisa nie da się już znaleźć wyrazu podstawowego nazw niektórych rodzajów tych roślin, natomiast inne można wiązać z kilkoma wyrazami, na przykład można przypuszczać, że wyraz gebenė został utworzony od rzeczownika geba „prożyrnis” albo od czasownika gebti/glėbti „obejmować, otaczać; owijać” (zob. Gaivenis 1985: 170–171). Niejasne są również niektóre neologizmy Jurgisa Ambrazieјusa Pabrėžy, Laurynasa Rokasa Ivinskisa i Povilasa Matulionisa, które weszły do współczesnej nomenklatury, np.: łac. Aldrovanda – lit. aldrūnė I 344; łac. Erysimum – lit. tvertikas I 304; łac. Gratiola – lit. raitinytė II 314; łac. Gypsophila – lit. guboja I 258; łac. Cakile – lit. stoklė I 329; łac. Cephalanthera – lit. garbenis III 367; łac. Montia – lit. menuva I 233; łac. Oenanthe – lit. išnė II 221. W większości tych nazw można by wyodrębnić formant słowotwórczy, jednak nie sposób już znaleźć słów, od których mogłyby one pochodzić jako derywaty. Z wszystkich podanych przykładów litewskich i łotewskich nazw rodzajów roślin utworzonych za pomocą przyrostków wynika, że derywaty przyrostkowe są zazwyczaj tworzone od rzeczowników, rzadziej – od przymiotników i czasowników. W florze krajów bałtyckich litewskie derywaty nazw utworzone za pomocą przyrostków stanowią 79 % wszystkich litewskich derywatów, natomiast łotewskie nazwy przyrostkowe – 83 % wszystkich łotewskich derywatów. 21 % wszystkich litewskich nazw rodzajów roślin utworzonych za pomocą przyrostków stanowią derywaty z przyrostkami -enis, -enė, a wśród nazw łotewskich – 47 % stanowią derywaty z przyrostkami -enis, -ene. Wśród litewskich nazw rodzajów roślin utworzonych za pomocą przyrostków zdrobniałych w florze krajów bałtyckich znaleziono 16 % wszystkich derywatów przyrostkowych, natomiast wśród łotewskich – 45 % wszystkich derywatów przyrostkowych, z czego 8,5 % nazw utworzono za pomocą dwóch przyrostków: -el- + -iņš; -el- + -īte; -en- + -īte. Produktywne są również litewskie przyrostki -ūnas, -ūnė (7,5 %) oraz -uolis, -uolė (6 %). Z 30 litewskich mniej produktywnych przyrostków utworzono po jedną lub kilka litewskich nazw rodzajów roślin (27,5% wszystkich derywatów przyrostkowych), do nazywania nazw łotewskich używa się 5 mało produktywnych przyrostków (7% wszystkich derywatów przyrostkowych). Po 1% stanowią hybrydowe derywaty przyrostkowe obu języków. Derywacja 21% litewskich nazw rodzajów nie jest jasna. DERYWATY ZAKOŃCZENIOWE Derywacja za pomocą zakończeń jest trzecim pod względem produktywności sposobem tworzenia litewskich nazw rodzajów roślin (jak wspomniano na początku artykułu, drugim jest dū- 7 4 S. Labanauskienė | litewskich i łotewskich nazw roślin flory krajów | genčiųvardųvedyba bałtyckich). We florze krajów bałtyckich znaleziono 34 litewskie derywaty zakończeniowe. Zwykle takie nazwy rodzajów roślin tworzy się od rzeczowników, przymiotników i czasowników: -a: łac. Draba – lit. anksta (: ankstus) I 321; -as: łac. Lycopodium – lit. pataisas (: pataisyti) I 130; -ė: łac. Acinos – lit. žvirgždė (: žvirgždas) II 302; łac. Agrostemma – lit. raugė (: raugti) I 251; łac. Arenaria – lit. smiltė (: smiltis) I 234; łac. Borago – lit. agurklė (: agurklas „agurkas“) II 279; łac. Cystopteris – lit. sprakšė (: sprakšėti) I 144; łac. Dracocephalum – lit. żiomenė (: żiomenys) II 300; łac. Galeopsis – lit. aklė (: aklas) II 291; łac. Hieracium – lit. vanagė (: vanagas) III 103; łac. Impatiens – lit. sprigė (: sprigti) II 177; łac. Lunaria – lit. blizgė (: blizgėti) I 319; łac. Lysimachia – lit. šilingė (: šilingas) II 246; łac. Pedicularis – lit. glindė (: glinda) II 335; łac. Poa – lit. miglė (: migla) III 306; łac. Pulmonaria – lit. plautė (: plaučiai) II 276; łac. Salsola – lit. druskė (: druska) I 225; łac. Senecio – lit. žilė (: žilas) III 176; łac. Serratula – lit. geltė (: geltas) III 38; łac. Sonchus – lit. pienė (: pienas) III 77; łac. Spirodela – lit. maurė (: mauras) III 319; łac. Stellaria – lit. žliūgė (: žliūgas) I 237; łac. Symphytum – lit. taukė (: taukai) II 277; łac. Trisetum – lit. visgė (: visgėti) III 269; łac. Vinca – lit. žiemė (: žiema) I 258; -is: łac. Chaerophyllum – lit. gurgždis (: gurgždėti) II 215; łac. Artemisia – lit. kietis (: kietas) III 164; łac. Petasites – lit. šaukštis (: šaukštas) III 180; łac. Sparganium – lit. šiurpis (: šiurpti) III 320; łac. Juncus – lit. vikšris (: vikšras) III 226; -ys: łac. Pteridium – lit. šakys (: šaka) I 141; Według K. Gaivenisa kilka nazw rodzajów roślin utworzonych za pomocą przyrostków fleksyjnych ma nie dość jasną budowę: łac. Lolium – lit. svidrė III 304 – podstawowym słowem jest prawdopodobnie czasownik svidruoti „chwiać się” albo rzeczownik svidras „jedwab”; łac. Cnidium – lit. guostė II 224 – prawdopodobnie należałoby wiązać ze słowem guostas „pęk, kępa” (zob. Gaivenis 1985: 173). -(i)us: lot. Delphinium – liet. pentinius (: pentinas) I 270.