Prano Skardžiaus laiškas Lietuvių kalbos ir literatūros instituto leidinio „Lietuvių kalbos tarmės. Chrestomatija“ (Vilnius: Mintis, 1970) sudarytojams

[List Pranasa Skardžiusa do redaktorów wydawnictwa Instytutu ir Literatury Języka Litewskiego „Dialekty języka litewskiego. Chrestomatia” (Wilno: Mintis, dla redaktorów] 1970) Washington, D. C. 1971.111.10 E. Do A. Grinaveckienė, K. Jonaitytė, Morkūnas, B. Vanagienė, A. Vidugiris. Szanowni Państwo, Serdecznie dziękuję už za dialekty języka litewskiego, które otrzymałem dzisiaj. Jest to naprawdę znakomita, niezwykle ir cenna praca: obok Z. Dialektologii języka litewskiego Zinkevičiusa jest to drugie wielkie dzieło, ważne nie tylko dla praktyki ogólnolitewskiego (literackiego) języka, lecz także dla całej nauki o języku litewskim, a zwłaszcza dla dialektologii litewskiej. Obie te prace są wielkim krokiem naprzód i nie ma wątpliwości, że w przyszłości ukaże się więcej tego rodzaju specjalistycznych, dokładniejszych opisów i badań poszczególnych dialektów, których wciąż tak bardzo brakuje. Po szybkim przejrzeniu całej tej pracy rzuciły mi się w oczy dwie rzeczy. Przede wszystkim transkrypcja: jest taka sama jak w Atlasie języka litewskiego, używana przez wielu zbieraczy i zapisujących o różnym wykształceniu, lecz niejednakowym przygotowaniu dialektograficznym, dlatego pojawiają się pewne rozbieżności, których nie mogliście już wszystkich wyrównać. Z drugiej strony należy nieco ubolewać, że z powodu przeszkód technicznych lub innych przyczyn transkrypcji tej nie można było bardziej uzgodnić z uchwałami konferencji fonetyków w Kopenhadze z 1925 r., które J. Gerulis stosunkowo dość pomyślnie zastosował w swoich studiach dialektalnych (Litauische Dialektstudien), a P. Jonikas i A. Salys kontynuowali to w opisie gwary Pagramantis. Ale podobało mi się, że zdecydował się Pan trzymać tradycyjnej klasyfikacji. Tak czy inaczej, bardzo żal mi było środkowych Auksztotów i Dzuków, których A. Girdenis wraz z Z. Zinkevičiusem zamierzali usunąć. Każda klasyfikacja jest umowna, a nie absolutna: zależy od tego, który punkt widzenia na podział gwar okaże się bardziej oczywisty, zwyczajniejszy i praktyczniejszy. Z drugiej strony, co oznacza np. gwara kupiszeńska, do której zalicza się także gwarę subaténską, przy czym te dwie znacznie różnią się między sobą, np. korvž i kova? W samym tekście gwary subockiej występują już pewne odmiany. Np. zamiast nebėr mówiono nebarr, zamiast mo-ki.n't'is —m3-ki.t’is’, aikštė“ —aikstz. itd. Tyle na razie. Jeszcze raz dziękuję za wspaniałą książkę i życzę Państwu wszystkim sukcesów — ukazania się także innych znakomitych prac. Z serdecznymi pozdrowieniami Pr. Skardžius 37