Dėl „SEJL“ papildymų

Acta Linguistica Lithuanica LX (2009), 129 – 134 Uwagi Remarks Uzupełnienia do SEJL Szanowny profesor krakowski swoim dziełem, po K. Būdze, E. Fraenkelu, J. Kazlauskasie i V. Urbutisie, poruszył badania etymologii leksyki naszego języka, przedstawiając wszystko z doskonałą znajomością wszystkich języków bałtyckich. Opiera się na najważniejszych źródłach: naszym LKŽ, K. Sirvydasie, częściowo A. Jušce, a zwłaszcza Z. Zinkevičiusie. Powinniśmy zatem rozumieć wyjątkowość i znaczenie dzieła dla nauki o naszym języku oraz wyrażać szacunek dla uczonego, ponieważ pod tym względem jesteśmy dość zacofani. W pracach naukowych autor, zdaje się, wręcz kipi energią. Oto mamy w rękach i uważnie analizujemy kilka niemal tysiącstronicowych książek z 2007 roku, a także obszerny pakiet poprawek i uzupełnień w czasopiśmie językowym ALL. Dla wielu językoznawców książki W. Smoczyńskiego są niczym orzeźwienie. Mimo to mamy odmienne zdanie co do etymologizacji niektórych wyrazów podanej w Stownike (np. ačiū, aršūs, lęšis itd.). Wątpliwości budzą też niektóre kwestie akcentuacyjne. Nie są to sprawy o wielkim znaczeniu, ale mogą wprowadzać w błąd czytelników i naśladowców dzieł Profesora. Należałoby przypomnieć wszystkim, że niemało wyrazów języka literackiego ma nie akcent lub intonację odziedziczone, lecz zmienione, przejęte przez ludzi pióra z gwary: należą do nich progą (4) ← prógą, reikšmę (4) ← reikšmę, veikslas ← veikslas itd. Na przykład audrà zostało przyjęte przez poetów i ludzi teatru jako forma języka literackiego dopiero od 1935 roku, na podstawie nazwy jeziora Audrà, -õs (Aldrà, -õs), a obecnie stało się normą języka literackiego (trzymają się jej mocno nawet młodsi Żmudzini). Podobnie postępuje się z wyrazami lėkštė → lėkštė, óda → odà, kibìras → kìbiras, vérgas → vèrgas, pavėrgti → pavèrgti, vaĩstas → vaistàs, žãisti → žaĩsti, spėĩgas → spėgas itd. W. Smoczyński zapisuje wszystkie warianty akcentuacyjne na równi z odziedziczonymi. Nie, są to nowe warianty akcentuacyjne, a nie rezultat rozwoju wyrazów. Oto audrà / audrà (w LKŽ¹ I nawet nie podano tej formy, podobnie jak kibìro / kìbiro¹). Forma aikštės (4), wskutek młodego wieku w gwarach zastępująca ãikštę, za pośrednictwem nauczycieli przeszła w aikštę; podobnie stało się z wyrazem aistrà (2) w gwarze żmudzkiej, obecnie w języku literackim (4). 1 W instytucie trzeba było wysłuchać rozstrzygnięcia B. Vosylutė i K. Ulvydasa w sprawie słów zapisanych w gwarach i przyniesionych w 1956 r.: Mówią tylko: Wilno, Žaliakalnis, może Poniewież. To nowo wyuczony i zbędny w LKŽ 129 Pastabos Oczywiście normy językowe się zmieniają, nie mogą skostnieć. Jeśli nie burzą systemu języka, a kulturalne społeczeństwo niemal powszechnie je przyswaja, musimy je zaakceptować i zacząć stosować wymiennie. W podręczniku jednego z językoznawców „Lietuvių bendrinės kalbos kirčiavimas” (2007) wszyscy autorzy zarówno ze wschodniej Litwy, jak i z Kowna skłonni są zmieniać wiele spośród wariantów wskazanych wyłącznie przez studentki VPU, nie zważając na regularność u tych, którzy się ich nauczyli. Załóżmy, że akcent wskazuje również na archaiczność. Na przykład u wielu Żmudzinów i północnych zachodnich Auksztotów występuje advėrėje, ponieważ nie zdążyło się dostosować do długiego akcentowanego ē; takie dane nie zostały opublikowane. Podobnie ābrė w Skn, Žg, Grz oraz ābrī w Krš — bez wątpliwości zapożyczenie z łotewskiego; nie potrzeba nawet dłuższych rozważań, ponieważ stary wyraz gwarowy brzmiałby ābrė (w gwarach wydłużających krótkie akcentowane samogłoski rzeczywiście je wydłużają; w Pp, we wsi Šemetačiai, w 1985 r. udało mi się usłyszeć: á. brė ~ ābrė. Forma pálksninė dėsningai iš paalksninės (p. 11) – dėsningas balsių sutraukimas. Mažai girdima álksnuotos pievos (p. 11). Priešdėlio ant- dariniai žemaičių tik ánt- (net ámburgos, iškritus priebalsiui t, o n atsidūrė prieš b ir tariama m. Žodis ánkiaušis ‚anties kiaušinis‘ yra šnekamojo stiliaus, tarties dialektizmas. Tik aukštaičių yra añštolis (p. 18). Apsidžiaugti taisytinas apsidžiaugti (p. 19). Ką apie žem. apẽi, aplẽi, āple mano autorius, kodėl vietoj ie čia ei, e? Žodis atañčių (dgs. gal.) turi atitrauktinį kirtį (p. 28). Tarminis pasakymas yra tik áudras kėlti ‚dūkti‘ (p. 31). Žem. yra avėčia (p. 38). Prieveiksmis beveik (p. 58) nepaveldėtas, priegaidės keitimas miestuose. Negi duburkālis ‚menkas duburkis‘ (p. 69) ir kurpālis — vienos priesagos dariniai? Visame žem. plote yra tik bruotėrė.lis, ne broterėlis (p. 75). čigonėna = čigonėnai (1). Žodis giesmė (3) ne tiktai yra religinė, bet ir iškilminga, pvz., himnas (p. 91). Ar daugėlis yra ne daūgelis ‚l. gromada‘. Forma drėžū (drežėti ‚šykštauti‘ (p. 124)) yra nesusipratimas = drėžū. Žem. drįsti tam tikrame an, en, in, un išlaikymo krašte esam. 1. yra drēnčo / drēn.ču ~ draṣū, o formos dresū (p. 125) tiesiog nesu niekur girdėjęs ir užrašęs; šalia drū.kc ‚drūtas‘, daug kur tariamas drū·gdgalis Krš, Pvn ir kt. Ar ne korektūros klaida yra acc. sg. dūobę = duobę (p. 133). Žodis eikštė yra kažkokių transponavimų (J), balsių redukavimo rezultatas (p. 143). Žodžiai aldija ir eldija vien susieti a- ir e- transponavimu — turbūt tai vienas žodis (p. 146). Abejotini duomenys gāila (p. 151), po gāisą (iš latvių kalbos? – p. 151). Žodis urkštynė šnektų tik urkštynė, o urkštynė teikiama bk pagal kitus tokius priesaginius žodžius. Juškos bāgalis iš šnektų, kur na-, ba-, ta- dėl e platėjimo buvo pakeistas balsiu e vakarų šnektose (klaipėdiškių ir kretingiškių) — p. 165, o gegužė bene korektūros klaida (ten pat). Iš vok. žem. rašybos atsirado jēlas = gēlas (p. 166, taip pat ten žr. ir išnašą). Gelžis žodžio etimologija neįtikinama dėl didesnio baltų kalbų ploto gelž-, o gelež- (gelaž- tik dėl le > la) tik aukštaičių šnektų. Veiksmažodžių gimdžia, kludžia (p. 175) yra i ir o kam. esam. 130 Pastabos 1. Zastępuje się tematy czasu teraźniejszego ia. glėmža = glėmža (s. 188; gliuosis (z Jž) to prawdopodobnie błąd korektorski — sprawdzono, ludzie nie znają tego wyrazu (s. 191); glūdinas = gluodinas z południowej części obszaru żmudzkiego (gwar dūnininków); atėjo = atėjo (s. 214). W gwarach auksztockich i w języku ogólnym przed ie- zawsze dodaje się i = j: jekà = jekà, jėšmas = iešmas, ievà = ievà, Jiešmuo = Iešmuo (s. 216–217). ilgainiui = ilgainiui (zmiana miejsca akcentu i intonacji w nowo przypomnianym wyrazie — s. 218; nuõdai = nuodaĩ (akcentowanie typu 4) — s. 221; įsnauja ir yšnauja to jedynie różnica pisowni, wymowa i — s. 225; lėlė = lėlė (4) — s. 227; jeknos ir jāk nos, ‘wątroba’, to tylko różnica pisowni, wymowa jest taka sama, pierwsza forma — s. 233; to samo zjawisko: júo = juõ, júoba = juõba — s. 238; giāure — g pojawiło się wskutek pisowni niemieckich Żmudzinów; Pruscy Litwini wymawiali j (s. 235), jūsasis = jūšasis żm — s. 240; kainà 4 — nie chodzi o przyjęcie wyrazu z gwar, lecz o przestawienie akcentu i intonacji około 1910 r. według K. Būgi (s. 242). karčemà — rzadszy akcent wyrazu = karčėma (s. 255). Tak zwane kevárza ‘keverza’ rotininków (s. 280) = kevérza, nawet po przestawieniu jest nieregularne. Wyraz kivirčias jest używany przez sportowców i dziennikarzy, którzy stracili czujność; to zupełnie nowa forma = kivirčas (2) — s. 293. klānas (wodny) 4 — klānai jest zapożyczeniem związanym z gospodarką, natomiast klanai ‘kałuże’ — s. 293. Na tej samej stronie zapisano klonė, klonis; częściej w gwarach występują klonė, klonis — dr S. Ambrazas chce utrwalić intonację opadającą. Wyrazy klėvas ir kliūvai (s. 297) to wyłącznie kwestia pisowni. Akcentowanie kõneveikti, -veikiù, -veikiaũ jest niemożliwe, bo złożono je z kilku gwar: kõneveikti, -ių, -iau występuje w języku ogólnym i u zachodnich Auksztotów, a koneveikti, -veikiù, -iaũ — u południowych Auksztotów (Drsk, Rtn, Maceliai, Vrn) — s. 305. kópa ‘wydma pomorska’ — nowa zmiana miejsca akcentu i intonacji dokonana przez miejską inteligencję (tamże). Od košėti mówimy kósėju, natomiast kosėju prawie się nie słyszy (s. 306). Zmiana formy krātis na kreĩčiu jest *ri > rei (s. 307). Nawet od krāšės tworzy się krēšė, także w żm. (tamże) — zob. książkę Lietuvių kalbos tarmių morfoneminiai reiškiniai (s. 155–158). To samo zachodzi z wyrazami krātilas ir krētilas, krašėti ir krešėti ir kt. (tamże), kráuti ir kriáuti, kraulioti ir kriaulioti i wieloma innymi — s. 309. Cóż, to kriau akis to po prostu kreivākis (ei > e. przestawiono dyftong w jego pierwszym elemencie, co odnotowano w piśmie, natomiast kraivas jest zapewne skutkiem zmiękczenia spółgłoski r, zapoczątkowanego za czasów K. Sirvydasa (s. 311). Wyraz krāušė jest szczególnie charakterystyczny dla Żmudzinów w Sg, Kin, Šv, Grdm, Pj i in. (s. 313). Autor już wcześniej pisał, że krumsnóti jest nieprzestawioną formą kramsnoti (s. 315). Pr. cugis to oczywisty zapis wzorowany na niemieckim dolnoniemieckim (s. 321). Kūlis / kūlys ‘kamień’ nie należy mylić z wyrazami o rdzeniu kul- (tamże), zwłaszcza Kulių z Kūliais. W czasach okupacji sowieckiej utworzono laisvanõris, aby nie pokrywało się z określeniem litewskich bojowników savanoriais (s. 394). laĩškas w gwarach kowieńskich to zmiana intonacji nowego wyrazu, związana z rezygnacją z zapożyczenia grõmata od 1920 r. — s. 335. Taurālaūkis to nowa nazwa, ponieważ dawni mieszkańcy Kłajpedy (oraz według Fenzlaw) używali tāurlā.ūkis. Czasownik lailėti, lailà, -ėjo jest nieprzestawioną formą wschodnich Litwinów (s. 342), starą naszą 131 Pastabos błąd leksykografów. Naruszeniem prawa F. de Saussure’a jest lėžti, lėžtu, lėžiau ‚krzepnąć, maleć‘ =... lėžtų, lėžiai (s. 349). lėsgyvis, lėžgyvis, lėl-t-gyvis to przestawienie akcentu nowego wyrazu użytego w języku literackim (s. 342). atlyžau należy poprawić, gdyż istnieje tylko atlyžau od atlyžti (s. 348). Historia gwarowa wyrazu lėšis lė̃šis, lĩšis,, S. Stan. laisis = leisīs ar lėsis, leniš jakby nie wskazuje na pochodzenie germańskie (s. 348); mėštas (s. 368) to forma z południowych wyżyn (dzukijskich) z zredukowanym dyftongiem -ai: = maištas. Forma màno = màno pochodzi z gwar, w których wydłuża się krótkie samogłoski akcentowane (s. 372). Matomai (= matyt, matosi) toks mano likimas („najwyraźniej taki mój los”, błąd kultury języka) — s. 377. Pisownia wymaga jedynie poprawki (kaip mat): = kaipmàt — s. 377. Wyrazy madùs, bárnas (s. 385) pochodzą zapewne z gwar dadininków albo z Šv, Grdm. Wyraz malata (s. 386) również zawiera sylabę -at- z gwar, w których l jest twarde, natomiast mala liežuvìu to niepoprawiona korekta. Wypowiedź žmonà parsilėido to prawdopodobnie žmonà pérsileido (s. 391, przypis 307). Przymiotnik paminklinis (2) jest chyba gwarowy; występuje forma paminklinis, -ė (1) — s. 403. O ile wiadomo, gwarowy czas teraźniejszy czasownika myžti to menžù, menžà (Krš, Šauk, Vg, Varn), nie minžù — s. 407; mókymasis nie jest neologizmem (s. 409), por. także szeroko rozpowszechnioną nieodmienną formę żmudzką múoki. mùos / múoki.muos (s. 408). Żmudzka forma mótyna nie może zawierać dzukijskiego przyrostka -yna, oznaczającego pogardliwość (gdy słowiański nauczyciel w szkole zwrócił się do dziewcząt ze Święcian merginoms „dziewczyny” jako mergynos, te jeszcze po 50 latach pamiętały, co się wydarzyło (s. 411). Przymiotnik rodzaju żeńskiego papúota oznacza samicę z wieloma papų (wymionami); wiadomo o tym, ponieważ na jednym z zebrań Litewskiego Towarzystwa Językowego w 1910 r. mówiono o papingą mergą ir papúotą kiaulę (s. 439). Wyrazy pumplys, pumpùkas zachowują nieprzestawioną sekwencję um ~ am (s. 438). Przyimki i przysłówki pàskui „z tyłu” oraz paskui „później” to bardzo różne i niezamienne wyrazy (s. 441), podobnie jak pàskum ir paskuṁ. Czasownik pavydėti w 1. os. czasu teraźniejszego wymawia się pavẏdžiu, nie pavyzdžiu̇ (s. 444). Pavẏtra jest akcentowane i zapisywane w jakiś zaskakujący sposób (s. 444). Czy Pielčiai „taki dż dżowiklis” (s. 447) można w ogóle przestawić na pėlčiais? Twierdzenie, że przyrostek -ūn- jest pochodzenia rosyjskiego (s. 451), dawno już zarzucono. Przysł. pérnot w północnych gwarach zachodniożmudzkich (Klp, Krg, Plik) w ostatniej sylabie wyrazu ma ai > o (W. Fenzlau 1936, 13, D. Gargasaitė LKK III 87–89, LD 90 i in.), = pérnait. per- zastępuje nie tylko łotewskie par-, lecz także formy wszystkich Żmudzinów i północnych Auksztotów w okolicach Žg, Ps, Pn, Kp i gdzie indziej (s. 451). Niejasna jest kwestia pėšti ir pàšyti „rwać” (s. 453). Wyrazy pelakas ir pelakai pochodzą z obszaru gwar z -le- > -la- (s. 459). Wielu Żmudzinów nadal mówi pìninks / pìni.njks, pìni̇gìnis; nie są to formy stlit. gw. (s. 461). Nie wszyscy Litwini mówią šuodžiai (s. 474), biedni Żmudzini wszędzie mówią sú.des / sù.dis, prìsu.dėjusį / prìsu.dėjosė „zaśmierdli”. Akcentowanego plúgas nigdzie nie słyszałem; zapisano formy od osób, które nie słyszą intonacji (s. 476). Rzeczownik prastúolis należy poprawić: prastuòlis (s. 480). púota 1 również jest przestawieniem akcentu nowego wyrazu używanego w języku literackim (s. 489). Czy Pùnia ir pùnė to wyrazy o tym samym rdzeniu? ràisas, -à (4) to wyraz przekształcony z gwar ry- 132 Santraukos tyjskich, na podstawie formy literackiej raisas, -à (3) (s. 497). Ravkasys wymawia się raukasiš ~ Ravkasys powinno być; częstsza forma ravakasys bardziej przypadła do gustu leksykografom (s. 505). Obecnie w języku literackim zamiast rožančiaus upowszechnia się rožinis (1) — s. 505. Przysł. žemynražui, žemynvarpiui (s. 505) utworzono zamiast żmudz. žėmi-nražų, žėmi-nvãrpų; niejasny jest czasownik rumžtis (s. 510), czyżby > um ramžtis? Przymiotnik riebus, -ì 3 dopiero teraz zaczyna dostosowywać się w języku literackim do wzorca 4, ze względu na rzadki akcent (s. 514). Mianownik liczby mnogiej atariečiai = atóriečiai pochodzi z gwar, w których zachowało się *a, a o pozostało niezmienione (s. 515). W gwarach żmudzkich występują też formy rùdmėiši / ròdmė.nčę / ròdmė.se, podobnie jak warianty wyrazu „mięso” (s. 522). Wyraz samànė „domowa” rozpowszechnił się za pośrednictwem telewizyjnych programów komediowych, nawet w Żmudzi, gdzie w ogóle nie używano wyrazu sàmāna; to słowo ma 5–7 lat (s. 531). Sámpylinis pienas to nie mleko nalewane ostrożnie (s. 532), lecz mleko z okresu suchych postów adwentowych lub wielkopostnych. Forma sãvo pochodzi z gwar, w których wydłuża się krótkie samogłoski akcentowane (s. 537). šėkantis „następny, który przyjdzie” nie zostało jeszcze przyjęte do języka literackiego (s. 540). skiedrà (4) to szkolny neologizm, od (3) — s. 562. smėlėtas, -a = smėlėtas (1) — błąd korektorski? (s. 576). W języku literackim jest sóstas (1), nie šòstas (s. 584). Jak to możliwe, że spėlgti występuje głównie w Żmudzi, a spàlgena (1) w gwarach wschodnich Auksztotów (s. 585). Neologizm A. Salysa z 1932 r. to staigmenė (3ᵇ) — s. 600, zaś įstinga = ístinga (s. 601). Czasownik stérti, -u nie może mieć formy stėrãu = stė́rau (s. 602). Czas teraźniejszy: šála = šãla (s. 623). Ponownie pojawia się nieistniejąca w żywej mowie kainà (s. 623). Żmudzka forma to Šatrija (3ᵇ), nie Šatrija! (s. 625). šiauža występuje tylko w jednej miejscowości J; w Żmudzi są atšiaūža, atšãža, atšmìža (s. 627). Rzeczownik šeimà ei ma to samo ei co kreivas, odziedziczone, może mieć stwardniałe r; seitas to wyraz gwarowy, może być redukcją a albo korektą twardego i miękkiego s (s. 637). Dopełniacz liczby pojedynczej šėpos nie może mieć akcentu typu 4 (s. 628). Nazwa miejscowa brzmi Šeštokai (4), nie Šeštokai (s. 633). Ta forma šiaūža występuje w jednej miejscowości J; wiarygodna jest pašāža (1) — s. 635. Tam, gdzie rozróżnia się intonacje, występuje liėknas, a lieknas pochodzi z gwar wschodnich, które zniwelowały intonacje ˈˈ (s. 635). W żywej mowie występuje žálesas, nie žalėsas (s. 639). Czas teraźniejszy: šniokščiu = šniokščiu (s. 648). Przymiotnik šunkùs, -ì, poprawniej byłoby przestawić na šankus, -ì „skoczny” — s. 652. Gwarowe rumbus = rambùs (s. 658). Z Pruskiej Litwy przybyło téigti, wariant pierwotny (s. 664), natomiast teigti to wyraz powstały w wyniku późniejszej zmiany. Forma prãžvimbė jest gwarowa (s. 675). Formą czasu przeszłego jest trémti, trémiau, o trémiau należy do czasownika trémti (s. 685). ūstai używa się w okolicach Žagarė–Grudžiai (z Krš ùsta), tj. ùostai (północnożmudzkie ùustā) – s. 707. Z ùtis w Krš, Rdn, Tl, Eig powstało zapewne utėlė, podobnie jak ze skruzdìs (skruzdės) powstały skruzdėlė, skruzelė i in. (por. s. 707). Wyraz vàlanda (od odziedziczonego valandà, -õs 3ᵇ) powstał u osób używających adyną, które zastąpiły zapożyczenie rodzimym wyrazem (s. 715). Częstszy akcent to nėvala, nie nevalà (s. 717). Spółgłoska v- przed am-, an- nie jest wymawiana w gwarach, w których działa prawo am-, an- > ǫm-, ǫn- / um-, un-: ūm.ždis, ūn.čas, ūndù; ale ū.nìni (s. 718, 720). Pisano o tym wiele. W tym przypadku 133 Pastabos określony obszar gwar nie pozwala uznać tego za starsze zjawisko, a ponadto jest ono zróżnicowane. Ciekawe, czy jest tu coś szczególnego, czy jakieś ántų, ą̃šų, andenių i in. Rzeczownik veisėlė (s. 728) ma charakter gwarowy; niemal powszechnie używana jest forma veislė (2), a veislė w miastach wynika z niezrozumienia. Vėltana to regularna zmiana e > a w tzw. gwarach dadininków (s. 733). Rolnicy wymawiają šienveržė, ne šienveržė (s. 742). Forma vėdo powinna być zmieniona na vėso (s. 743). sėjėjas = sėjėjas (tamże). W lp. miejscownikowa wymowa wszystkich Litwinów to vidui, viršui, kraujui, tylko podręczniki uczą vidui, viršui, jest to więc tylko nawyk pisowni (s. 747); nawet wykładowcy VPU akcentują viduj, viršuj (!) itd. Nieoczekiwanie akcentowane viengungis (s. 748) = viengungis (2). Zmiana Pono na viešių (s. 750) stała się drobnym żartem. Czasownik viežtis nie został objaśniony; na Żmudzi wymawia się viež̌:s, neūšioviežu, co brzmi jak jakieś miėstas, svietas i inne slawizmy. Nazwa jeziora Vāšuoka pochodzi z dialektalnego vā.so.kas / vā.šakas, co wynika z wymowy nieakcentowanego uo w gwarach (s. 744). Forma nakvašà zawdzięcza sylabę -va- gwarom z dadininkowaniem (s. 744). Inne słowo — pavėnia — jest w ogóle trudne do wyjaśnienia akcentem (s. 744). Viengungis, -ė (s. 748) = viengungis, -ė (2). Imiesłów apvilktas występuje w okolicach Švenčionys i Utena; większość Litwinów używa tylko apvilktas (s. 753). Bevyrė, didvyrė wymawia się z metatonią: bevyrė, didvyrė (s. 757). Paviržis należy zmienić na formę pavìržis (s. 761). žāisti jest formą odziedziczoną (w okolicach Suwałk karci się dzieci: vė̃ pražā.i-dei pirštinītės; o Lz, Zt już nie wspominam (s. 771). Forma žìpsnis prawdopodobnie powstała z žìpsnis, -ỹs wskutek zmiany ú > i (s. 775). Zliteratyzowane żmudzkie słowa žemynrašui, žemynvārpiui wciąż przewijają się przez cały tekst: jest tam tylko końcówka ‘-u / ’ou / o‘ (s. 778). Z niemieckiej pisowni żmudzkiej pochodzi žlėga (s. 789), której wymowy podjęli się zgermanizowani mieszkańcy Tylży i Pagėgiai, mówiący zachodnioauksztockimi gwarami. Prof. W. Smoczyński włożył wiele pracy i przedstawił światu wielkie dzieło twórcze. Rozsławił nasz język, uczy nas wszystkich badać zarówno jego gwary, jak i rozmaite źródła naukowe — wytrwale i z poświęceniem. Czy to z braku wiary we własne siły, czy dlatego, że nie sądzimy, iż będziemy lepiej przygotowani, czy też chcemy przez jakiś czas poleniuchować? Vytautas Antanas Vitkauskas Lietuvių kalbos institutas P. Vileišio g. 5, LT-10308 Vilnius, Lietuva 134