Oratio inauguralis studiorum seminarii tridentini centralis ... pro Excmo. et Ilmo. Dre. D. D. Benvenuto Monzón et Martin... / á D. D. Josepho Antonio Carulla et Estrada

'w ^ . mm<s> m i w i i l a s v v 5 STUDIORUM f SEMINARII TRIDENTINI CENTRALIS D. « I U I | DE RELATIONIBUS IN TER ECCLESIAM E T STATUM AGENS, ■ coram Ulmo. II. Guberuatore ecclesiastico S. i9. P B O pXCMO. ET jLLfflO. p R E . p p . pENVENUTO yVl0NZ0N ET jViARTIN, ARCHIEPISCOPO GRANATENSI, tt jf. ti jihftiirfa, e ju s d e m E c c l e s i a C a n o n ic o D o c t o r a l i , n e c n o n p r o d i c t i S e m i n a r ii j u r i s c a n o n ic i p r o f e s s o r e , d ie 1 O c t o b r i s a n n i 1878 HABITA. De Ordinarii licentia. <5 GRANATA: TWPIS EftOroSBrcE BaffffiKOraWiSHH A&ftKSO' 1878. STUDIORUM SEMINARI! TRID H TIM CENTRALIS I), « I L I I DE RELATIONIBUS IN TER ECCLESIAM ET STATUM AGENS, coram Illino. D. Gubernatore ecclesiastico S. I*. P R O |3xCMO. ET J LLMO. J) RE. p . p . pENVENUTO JAONZON ET yVIaRTINj ARCHIEPISCOP() GRAN ATENSI, i §}. Jjh |W.|ifja ^iifauio Citiitllit t i e ju s d e m E c c l e s ia C a n o n ic o D o c t o r a l i, n e c n o n p e /e d ic t i S e m in a r ii j u r is c a n o n ic i p r o f e s s o i|e. d ie 1 O c to b r i s a n n i 1878 HABITA. De O rdinarii licentia. m i GRANATA: T1PIS H « nm HIKROIVYitll AI.OKSO, 1878. 21 ENER. 93 R / M U f O R A T IO IIADGDRALIS STUDIORUM DE RELATIONIBUS IN TER ECCLESIAM ET STATUM AGENS, coram Ulmo. I). Gubernatore ecclesiastico S. I*. P R O jSxCMO. ET | LLMO. Jp RE. p J3, pEN VENUTO JA ONZON ET JAk RTIN, ARCHIEPISCOPO GRAN ATENSI, a ff. JWjtlftf Ctfltllit t t jjUfriUlit, EJUSDEM ECCLESIiE CANONICO DOCTORALI, NECNON PByEDiCTi Seminarii juris canonici PROFESSOR, die 1 Octobris anni 1878 HABITA. De O rdinarii licentia. GrRANATJE: / « y 21 ENER. 9.i n w * b m u m iiiEROitvmi «i.uumo 1878. * 3 ffin e . CDito: O^oclo&cA o tiiith .u u m : j . i w c u c A d cA iSctotti A A i itu: lin te r fere innumeras momenti maximi questiones ad jus ecclesiasticum publicum spectantes, locum non qui dem infimum obtinet ca quce ad determinandas relatio nes inter Ecclesiam et Statum a doctoribus agitatur. Dilucidatio haec gravissima est et transcendentalishodierna praesertim aetate, in qua nonnulla gubernia principiis protestantibus penitus imbuta , Ecclesiae ca tholicae' totis quas habent viribus hostilia,ejusque admi rabilem constitutionem et auctoritatem divinitus accep tam labefactare, et, si fieri posset, e medio tollere et ad nihilum redigere conantia, nullum non lapidem movent ad funditus evertenda fundamenta robustissima quibus ejus missio ad moderandas conscientias et ad hominem ad finem ultimum ducendum firmiter nititur. Scio equidem materiam esse istam quam aggredior salebrosissimam, scopulis et periculis quocumque conspiciatur aspectu refertam; nec me aliunde latent, tum ingenii mei imbecillitas, tum rerum in hac oratione agendarum ignorantia qua scateo; attam en prae oculis habeatis amabo non ex libera voluntate et electione hunc me laborem tem eriter suscepisse; sed ut obliga tioni muneri quo fungor in hoc almo carissimo nostro centrali Seminario annexo faciam satis. Non igitur fas — 4 — milii fuit nec bene visum fuisset debito obedientia? adimplemento me subtrahere, et si verum ingenue fateri ve lim, cum opportunitatem arripere ingenti desiderio fla grassem aliquid proferendi quod in honorem, laudem et exaltationem sanctae Matris Ecclesiae redundaret, licet aliqualem timorem ea quas pertractanda suscepi in ani mum meum ob eorum difficultatem infundant, tamen alacriter et perjucunde ad munus meum obeundum mi nori qua valeam imperfectione, et modo minus indignovestra? benevolentiae et eruditionis me convertam. Nec me intendere arbitremini (quod foret saneinexcusabilis audacia), tractationem completam, omnibusque numeris absolutam et undequaque perfectam de relationibus inter Ecclesiam et Statum conscribere: hoc enim omnino prohibent, tum intellectus mei tenuitas» omnium vestrum apprime nota, tum angustia temporis quo disponere possum in tanta munerum quotidie in gruentium proluvie, tum denique indoles hujus operis; quibus omnibus fit ut pauca quaedam tantum vestris oculis subjicere valeam super his quatuor capitibus a me in hac oratione breviter enucleandis. Primum erit de institutione divina et necessitate utriusque potestatis. Secundum de perfecta inter utramque potestatem distinctione. Tertium de necessitate mutui foederis et auxilii inter ipsas. Quartum et ultim um de reciproca inter utramque potestatem independentia. L Omnibus sane debet esse sat superque comper tum, creaturam rationalem efformare in hoc mundo par tem duarum societatum perfecte distinctarum inter se, religiosae videlicet et civilis, unaquaeque earum comple ta in suo 'genero; eum vero existentia hominis non cir cumscribatur ad breves dies quibus nunc militat super terram, sed in aeterna et finali praedestinatorum societa te ad quam olim debet pertinere compleatur, necesse est ut quidam nexus intimus adsit inter praedictas so cietates transitorias, et societatem ultimam, permanen tem atque perdurabilem. Relationes istae vel positivae erunt vel negativae; et si majori proprietate loqui malumus, vel directae vel indirectae: directas illas nuncupabimus quae adsunt in ter societatem directe et immediate praeparatoriam al terius finalis societatis 'beatorum, qualis est societas religiosa; indirectae vero audient illae relationes quae existunt inter societatem indirecte praeparatoriam so cietatis beatorum, qualis est civilis, in hunc finem ins tituta ut praeter 'bonum inferioris ordinis quam felicitas aeterna, idest temporalis beatitudo, quod promovere de bet positive, ita bonum istud promovere debet, ut ex ■ista promotione nullum sequatur impedimentum asse cutioni beatitudinis aeternae, quae quidem est bonum ;i societate religiosa promovendum. Si finis ultim us, qui alius esse nequit, ut innui, quam interminabilis et indeficiens beatorum societas, assignatus homini sit ai Supremo rerum omnium Mode ratore, indubium est quod si ipsius creaturae rationalis existentia tum individualis tum socialis et si opera ab eadem creatura rationali exerenda virtute operativa qua praedita invenitur, rationem mediorum ad suum ulti mum finem ducentium habere debeant, cum illius sit media disponere qui finem determinat et assignat, cum que societas tum ecclesiastica tum civilis nihil aliud sint quam media quae hominem ad suum ultimum finem ducant, dictae societates debent esse necessario a Deo ordinatae. Hinc institutio divina utriusque societatis. Sed extra dubium pariter est nullam societatem ut talem operari posse quin ipsi praesit aliqua potestas Ex hac numquam satis miranda Ecclesiae catholicaj universalitate fit ut licet civis liispanus tamquam extraneus spectetur ubicumque degat extra fines His panice, et gallus extra fines Galliae, homo tamen catho licus nullibi alienus est, quia ejus patria est universus orbis, et quocumque se vertat, cernit ibi eamdem pror sus fidem profiteri, eadem sacramenta ministrari, eum - dem omnino cultum Deo exhiberi, easdem leges obseivari, eamdam tandem potestatem ipsarum legum obseivantiam promovere. Porro ambigendum non est catholicum hominem efformare partem alicujus ecclesiae particularis, dantur enim praeter ecclesiam universalem ecclesiae particula res ; hic vero particularismus ecclesiarum non generat independentiam inter ipsas, prout contingit in statibus, sed est particularismus filiationis ab una matre com muni, ad quam omnes ecclesiae particulares pertinent; sunt veluti partes cujusdam lotius generalis ad cujus formationem omnes ecclesiae concurrunt; et haec eccle siarum particularium ab universali dependentia adeo necessaria est ut quicumque separationis conatus, ip sam particularem ecclesiam ad miseram merae aggregationis ecclesiasticae solius nominis conditionem re digeret. ________ Discrimen inter utramque potestatem in superio ri paragrapho expensum, in aliud nos ducit, quod est merum anterioris consectarium. Ecclesiae sane universa litatem ipsius imitas consequitur, sicut status politici particularismo respondet ipsius status varietas. Ecclesia una est in sua essentia, uniformis in suo agendi modo, tamquam corpus sociale; status varius est, in sua existentia, multiplex in suo agendi modo tamquam associatio politica. Non est hic locus late disserendi super hoc duplici charactere respective distinctivo Ecclesiae et Status; aliunde, tot tantique sunt libri super Ecclesiae unitate conscripti, ut parum aut nihil novi superaddere -12— —13— possemus eis quae abunde ot copiose adducta sunt in omni tractationum genere, ab illis in quibus faciliora tantum nostrae divinae Religionis principia tradun tur usque ad illa quae exponere et evolvere scientifica methodo curant fundamenta super quibus divina Ecclesiae constitutio consurgit, formam specialem quae eam a caeteris societatibus mere humanis secernunt, organizationem (ut vocant) potestatum publicarum ex quibus gubernamentalis hujusce mirificae societatis machina coalescit, relationes tandem intimas quae tum inter potestates in invicem tum inter potestates et asso ciatos existunt. Ecclesiae unitas duplicem habet aspectum, tem poris videlicet et sp atii; unitas temporis consistit in identitate perfecta hodiernae societatis ecclesiasticae cum ea quae fuit immediate et directe ab ipso Domino nostro Jesu Christo constabilita; unitas spatii est iden titas perfecta societatis ecclesiasticae cujuscumque ter rae loci cum ea quae adest in alio loco diametraliter opposito. Quam diversum spectaculum nobis offert status politicus sub hoc respectu consideratus! Quanta varie tas in eis! Vix ac ne vix duo invenientur qui in una et eadem politicae constitutionis forma conveniant; adhuc in illis regionibus quae eadem politici regiminis forma utuntur, dantur, etiam quantum ad adjuncta substantia lia, diversitates mentione dignae quae modum essendi politicum harum associationum in infinitum variare fa ciunt. Quod quidem nobis affirmare cogit sicut unam dum taxat dari Ecclesiam, ita dari quamplurimos sta tus; etdiscrimen istud inter societatem ecclesiasticam et civilem est valde notatu dignum , ex eo enim transcendentalissima prodeunt consectaria quae nobis notam la ciunt indolem et characteres speciales unamquamque harum societatum quarum studium facimus apprime dis tinguentes. _________ Postremus utriusquo societatis distinctivus cha racter est pwpctuitas ecclesiastica: in contrapositione eadv,citatis civilis. Et re quidem vera: perpetua Ecclesiae permanentia et ipsius continuata et numquam interrup ta existentia in eadem forma et absque ulla'variatione, perpetuitatem potestatis ecclesiasticae ad regimem ip sius societatis necessariae indeclinabiliter exigit. Non deerunt utique persequutiones adversus ipsam, nec ejus pulcherrima hierarchia divinitus instituta libera eva det ab incursibus inimicorum eam eonstanter insidiantium: ea tamen inconcussa et immobilis in sua existen tia permanebit, et potestas ab ipsa hierarchia exercita incolumis pariter perstabit in modo essendi et operan di. Nihil mirum; omnia sunt in hac admirabili hierar chia sapientissime disposita; et cum a Deo ipso fuerit immediate statuta, ipsius divinae permanentiae particeps erit, cousquo quo Ecclesia ipsa perduret, perdurabit, idest, usque ad finem mundi. Longo diversas conditionis est potestas civilis sub hoc aspectu spectata. Verum quidem est, institutio nem status politici in genere permanentem esse, et quousque humanum genus p erd uret, perduraturam, cum ut superius dixi, ad ipsius humanae naturae condi tionem videatur praedictus status politicus referendus; verum pariter e s t , quod civilis potestas in genere tam quam conditio sine qua non ipsius status socialisTperpctua etiam esse debet, et cum eadem hum anitate asso ciata, nationes efformante coexistere; hi vero status, ut associationes efformatae virtute diversorum et saspe saepius oppositorum adjunctorum, alii defecerunt, ut ad aliorum formationem originem dederint; alii in mun dum politicum denuo apparuerunt in alias transm utati communitates formam politicam omnino diversam prseseferentes; alii ingentes dismembrationes passi fuerant, amittentes integritatem totius entitatis politicae quam per aliquod tempus efformaverint; alii absorpti sunt et velut in alios conversi, qui postquam vitam magis vel -14— — 15— minus robustam duxerant, penitus evanuerunt, ut jam non amplius extiterint. Haud diffitendum equidem eamdem subiisse va riationem aliquot ecclesias particulares quae post insig nem et non brevem existentiam, penitus e medio subla tae fuerunt, hanc ex tinctionem, ob fines sibi soli notos, nec nobis umquam forsitan revelandos, Deo perm ittent e ; et cum ipsarum vita videtur pariter extinctam om nem probabilitatem novae apparitionis in mundum reli giosum; tamen hae non sunt nisi rami cujusdam arboris saecularis, cujus existentia stabilis perseverat in sua mirabili et uniformi identitate , cum status politici nullam aliam habeant subsistentiam praeter eam quam per seipsos habent, absque ulla statui generali et uni versaliori incorporatione cujus integrantem partem efforment, veluti status particulares ad constitutionem ali— cujus totius coneurrentes. Acti hucusque sumus de divina origine deque utriusque potestatis necessitate; naturam pariter unius cujusque in trutinam revocavimus; denotando eorum characteres particulares. Procedendum est nunc ad stu dium modi operandi utriusque potestatis, ut ex hoc studio colligamus an operari debeant separatim, an vero conjunctim, idest, mediantibus relationibus quibus al tera in alteram influxum exerat. III. ln hac tanti ponderis quaestione de relationibus inter Ecclesiam et Statum, quam in hac dissertatione pertractandam assumpsi, vitari diligenter debent duae opiniones extremae quas sustentare indiscrete posset quicumque non satis accurate naturam utriusque socie tatis characteristicam (ut ita loquar) perpenderet. Alia ex his opinionibus, vel potius erroribus, illa foret quae duplicem societatcm ita confunderet, ut ex duabus unam dumtaxat efformari assereret sub duplici aspec tu consideratam; alia asset admittere quidem divisio nem, eam tamen plus aequo extenderet, usque nempe ad totalem et completan utriusque potestatis separa tionem. Confundi nequeunt, quia diversae sunt; separari non valent, quia licet diversae inter se, ad communem vitam agendam institutae a Deo sunt, ad coexistendum in medio societatis humanae, et ad promovendum permutuam unius super alteram actionem commoda quae ex sua institutione sperare debet humanum genus, si biquo proposuit paternalis et sapientissima Omnipo tentis nostri Dei Optimi Maximi Providentia. Quod non valeant inter se confundi, nullum du bium debet nobis esse, si in mentem revocemus argu menta quae in demonstrationem ipsarum distinctionis sunt in medium producta. Nunc evincendum nobis est distinctionem hanc non eousque perventuram, ut alteram ab altera separa ri, et alteram de altera curare non debere. Non sane: ab una enim et eadem prorsus origine procedentes, veluti filiae ejusdem patris, et proinde veluti germanae sorores spectari mutuo debent; nunc vero quis jure merito affir mare audebit quod sorores ab uno et eodem patre pro cedentes non debent sese mutuo protegere, nec mu tuis necessitatibus prout unaquaeque potuerit, subve nire? Praeterea, utraque potestas instituta est ad beatitudinem hominis promovendam, quam quidem obtinere nulla ratione valeret, nisi utraque potestate suaviter directus. Et re quidem vera, pro objecto enim cum habeat utraque potestas beatitudinem hominis promovere, una quaeque in sua sphaera, id est, in ca creaturae rationalis parte quae ei respective incumbit, (omnia enim in hac humanitate sunt intime connexa, corpus cum anima, pars inferior cum superiori, beatitudo temporalis cum -16— seterna felicitate), evidentissimum est has duas potes tates ad hoc duplex bonum intime inter se connexum lespective procurandum destinatas, armonice vivere et collatis consiliis, ut vocant, necessario operari debere. Hinc est quod ecclesiastica potestas vindicare sibi debet omnia illa quas ad bonum hominis spirituale facere possunt, ut missionem ad quam adimplendam instituta a Deo fu it, adim pleat; sed dum sibi jure merito vindicat exercitium absolutum libertatis per fectissimae et totalis qua indiget in usu praedictorum mediorum, ut missionem ipsi assignatam adimpleat, vicissim non potest non recognoscere et confiteri in po testate civili libertatem legitimam, prudentem necnon in suo ordine supremam, qua necesse habet ut operetur in sphaera arctioribus quidem limitibus circumscripta, non veio parvipendenda quae ipsi est etiam divinitus ascripta. Sed operte pretium duco qua operandi ratione auxilium mutuum sibi praestare utramque potestatem perpendere, ut suae respeetivae missioni respondeant, utque ipsi adimplendae incumbere valeant jux ta utriusque naturam eis ab ipso rerum Auctore inditam. Ecclesiastica potestas, licet ordinis tanto potes tate civili superioris quanto spiritus materia, quanto coelum terra, doctrinam tenet de divina potestatis civi lis origine, proindeque non potest non inculcare fide libus obedientiam ipsi debitam , in mentem eis re vocando celeberrima illa Apostoli Pauli verba: Omnis anima potestatibus sublimiorifois subdita sit.... ideo ne cessitate subditi estote, non solum propter iram, sed etiam propter conscientiam (Rom. XIII, 1, 5); ipsis pariter exhibet divini Magistri vivida exempla, qui in tot ejus vitas praeclarissimis gestis quae nobis Evangelium con servavit, observantiam potestati civili debitam exhi buit; quoniam vero Christianus homo in omnibus mo dum sese gerendi divini Magistri accurate im itari debet, ita ut ipsius vita veluti vitae Christi imago sit, statui 3 —17— politico quam maxime intereat u t membra quibus coa lescit religionem catholicam colant, tantum enim reli gio catholica verum et debitum qui de civili potestate conceptum efformari debet, tenet et profitetur. Ea de causa, commodum quod a potestate ecclesiastica potes tas civilis capit, inaestimabile est; nam obligatio subjec tionis hominis, humanis, dummodo sint legitimis, po testatibus, est obligatio ordinis spiritualis, sicut caeterae obligationes quae a divina religione suis cultoribus injunguntur, et reatum peccati contrahere docet prae fatae potestati non obtemperantem, prout contingit in eo qui aliquod ex caeteris nostrae religionis catholicae praeceptis infringit. Indubium quidem omnibus esse debet obligatio nem civili potestati obsecundandi esse ordinis spiritua lis, nam haec auctoritas est quaedam ipsius divinae auc toritatis u qua omnis potestas derivat, repraesentatio; ac proinde huic potestati contraire, perinde est ac in ipsum Deum sese extollere; et si talis est idea quam de civili potestate efformare suos asseclas catholica religio docet, evidens est quod si voluntatem Dei frangere peccatum sit, peccatum erit etiam non obedire auctoritati cui Deus obtemperare praecipit. Vicissim auctoritas politica versus ecclesiasticam observantissima esse debet, quae adeo praestantem con ceptum efformare docet de potestate civili; debet cum ipsa potestate splendide se gerere; debet ipsam in suo territorio magno cum gandio excipere, cum omnibus consequentiis quae ex hujus admissione potestatis na turali ratione fluunt, agnoscendo titulos Ecclesiae ad dominium universale, ex vi missionis qua ei dona ta sit ab ipso Supremo rerum omnium Moderatore, Rege regum et Domino dom inantium ; et ea potestate libenter admissa, ipsi expeditam et omnimodam actionis relinquere libertatem ad regendum spiritualiter filios quos enutrivit, sine limitatione u lla; quia cognitionem perfectissimam cum habeat de potestate qua pollet, de- -18- que limitibus intra quos debet contineri, impossibilis est error (loquor de Ecclesia universali) in judiciis ab ipsa latis circa naturam ecclesiasticam vel civilem ali— cujus quaestionis quae inter utramque potestatem agite tur. Curare quam maxime debet civiles politicasque institutiones in suo territorio existentes cum doctrina et institutionibus ecclesiasticis accurate conciliare; nam Ecclesia non modo in status ingreditur ut ad religiosam et moralem individuorum singillatim sumptorum utili tatem attendat, sed etiam ut entitatem socialem infor met in salutaribus catholicismi doctrinis et praeceptis; error enim est inter omnes gravissimus , prout in se quenti paragrapho luculenter ostendemus, quod status politicus, ut talis spectatus, omni debet carere religio ne, sed omnibus debet esse indifferens, absque ulla erga aliquam earum praedilectione. Uno verbo: potestas ecclesiastica civilem consi derare debet tamquam a Deo ipso ad bonum temporale homini procurandum institutam, quatenus bono spiri tuali non adversetur; catholicis inculcare obligationem praedictae potestati obtemperandi in omnibus ipsi potes tati incumbentibus nec legibus cum divinis tum eccle siasticis adversantibus, necnon transgressiones punire poenis similibus illis quas statutas habet ad omnia alio rum generum peccata punienda; vicissim potestas civi lis ecclesiasticam respicere debet tamquam ab origine divina procedentem, et non tantum generica quadam ratione, sed etiam specifice; a saluberrimo influxu eccle siasticae doctrinae nulla ratione se subtrahere, sed in hujus doctrinae spiritum alte se imbibere ut universam legislationem institutionesque omnes informet spiritus catholicus; et tandem omni quae par sit severitate im petus et conatus adversus hanc divinam Religionem coercere. -19- —20— IV. Jam accedimus ad ultimam nostri propositi par tem, quae refertur ad mutuam utriusque potestatis independentiam, circa quam, majori quam possimus cla ritate et ingenuitate, nostrum sensum aperiemus. Frequentissimum equidem est apud auctores lianc quaestionem agitantes affirmari et evincere conari, sicut ecclesiasticam potestatem a civili, ita civilem ab eccle siastica prorsus independentem esse debere;utraque enim est in genere suo suprema; et haec suprematia penitus evanesceret, si altera esset alteri aliquo modo subjecta; post quam affirmationem, universaliter ab auctoribus in medjum profertur illud celeberrimum Jesu Christi testim onium : Reddite, ergo c[uae sunt Casaris Caesari et quae sunt Dei Deo: postea in prolixas eruditasque dis sertationes sese extendunt ut patefaciant gravissima quae secum traheret et de facto traxit mala, si verum sit quod narrat historia, subjectio potestatis civilis potes tati ecclesiasticae, quin desint homines potestatis civi lis assentatores et in ecclesiasticam male affecti qui Ecclesiam conspicere cupientes directioni animorum ad beatitudinem dumtaxat et totaliter incumbentem, ipsam ii terrenis omnino solutam vo lunt, non enim dignae sunt res hujus mundi ut societas ita excellens ac magnifica u t est ecclesiastica, ad bona divina pro curanda instituta, in illis se im misceat; statimque ad ducunt illa testimonia tam saepe repetita : Regnum meum non est de hoc, mundo. Nemo militans Deo implicat se negotiis saecularibus. Procedamus paulatim. Qusestio praedicta videtur potius ratiocinatione philosophica enucleanda, quam aures praebendo lam entationibus pseudo-politicorum, mala quae ex Ecclesiae superioritate in societatem civi- -21— lem dimanant, nimia cordis sui teneritudine plangentium. Homo est ante omnia et super omnia ens essen tialiter religiosum: indubium autem est hominem ut ens religiosum, tantummodo aliqua, non vero omnia media quibus Deus cultui donari debet apprime cognos cere posse; et per consequens ab oblig’atione inquirendi et inveniendi totalem et completam, theoreticam et practicam, veritatem religiosam minime potestsemetipsum eximere ; et cum haec veritas dumtaxat in reli gione catholica sita sit, omnino necessarium est, ut naturalibus instinctibus eum ad religionem inclinanti bus in sinu Ecclesiae catholicae satisfaciat. Homo tamen catholicus, homo membrum societa tis religiosae universalis quae catholicismus appellatur, est pariter membrum societatis civilis seu status poli tici; et debet in societate politica officia ipsi a Religio ne injuncta diligenter obire, seu, quod idem est, debet cunctas vitae suae actiones praescriptionibus quas ei re ligio catholica imponit, accuratius accommodare. Sed homo ille potest esse membrum privatum soGietatis civilis, et potest etiam esse membrum potesta tis ipsius societatis; et inquirere oportet utrum homo tantum politicus privatus, non vero homo politicus pu blicus, societati religiosae obstrictus esse debeat. Juxta liberalismum hodiernum homo publicus ab omni professione religiosa est totaliter exemptus. Evin cendum proinde nobis est adversus hunc perniciosis simum recentioris aetatis erronem, publicum' hominem, si catholicus tamquam homo privatus sit, debere etiam, quatenus est homo publicus, actus publicos praescrip tionibus ecclesiasticae potestatis accommodare; quo evic to videtur mihi pariter evictum, civilem statum non esse ab ecclesiastica potestate independentem. Potestas politica christiana , idest potestas poli tica per membra Ecclesiae catholicae exercita a potestate religiosa omnino pendet in suo exercitio; nam objectum potestatis religiosae non est aliud quam magisterium