Full text
ProjecteoTesinad’especialitat: Juny2012 Oferta32 Análisisyproyectosdeestructuras Departamentd’EnginyeriadelaConstrucció JesúsM.BairánGarcíayAntonioR.MaríBernat JavierAlbercaRosa AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadaso reforzadas Títol Data Intensificació Departament Tutors Autor Codi
RESUMEN: Titulo:AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadas oreforzadas Autor:JavierAlbercaRosa Tutores:JesúsM.BairánGarcíayAntonioR.MaríBernat LasRegionesD(discontinuidad)sonlasestructurasopartesdeunaestructura enlasquenoesválidalateoríageneraldeflexión(hipótesisdeBernouli‐Naviero Kirchhoff).EntrelasregionesDseencuentranzapatasrígidasyencepados,ménsulas cortas,vigasdegrancantoozonasdeaplicacióndecargasconcentradas,diafragmas depuentes,etc. Deacuerdoalanormativaactual,lasregionesDpuedenserdimensionadas medianteelmétododebielasytirantes,elcualsebasaenelTeoremadelLímite InferiordelaTeoríadePlasticidad.Estemétodo,suficientementecontrastado,suele serconservadorcuandosecumplentodoslosrequisitosreguladosporloscódigosque evitanlaocurrenciademodosderoturafrágiles:roturaporanclaje,etc.Porotrolado, elparquedeinfraestructurasenelentornoeuropeoesmuyamplio,locualhaceque encasodepreversemejorasenelmismo,setiendaaaprovecharalmáximolas estructurasconstruidasyaampliarlavidaútildelasyaexistentes. Asípues,existeunatendenciahacialaconservaciónymejoradeestructuras existentesenlaquemuchasvecesesnecesariorepararoreforzarzonasDexistentes. Esterefuerzosepuedematerializarmedianterecrecido,inclusióndearmaduras,etc.lo cualpuedecambiarelesquemaestáticopreviodelmecanismodebielasytirantes.Sin embargo,elcomportamientoderegionesDanteestassituacionesnoestá suficientementeestudiado.Locualhamotivadoeldesarrollodeestatesina. Enestatesinasedesarrollaeimplementaunmodelodeanálisisnolinealpara regionesDbidimensionales,medianteelmétododeloselementosfinitos,que consideraconstrucciónporfases.Encadafasesepuedenañadiroeliminarelementos, porloqueelmodelopermiteelestudiodelosprocesosdereparaciónyrefuerzo.Para ello,separtedelmodelodeanálisisnolinealSATLAB,sedesarrollaunainterfazgráfica yseimplementeelanálisisporetapas.Laposibleroturaporanclajedelasarmaduras sehaconsideradomedianteunprocedimientosimplificado.Elmodelosevalida mediantediferentesresultadosexperimentalesderegionesDdisponiblesenla literatura.Posteriormente,sesimulanunafuturacampañaexperimentalsobre encepadosdepilotesrecrecidosarealizarseamedianoplazoenelLaboratoriode TecnologíadeEstructurasdelaUPC.Finalmente,seofrecenlasprincipales conclusionesdelestudiorealizado.
ABSTRACT: Title:Analysisandevaluationofrepairedandretrofitted DisturbedRegions Author:JavierAlbercaRosa Tutors:JesusM.BairánGarcía&AntonioR.MaríBernat DRegions(disturbedregions)arestructuresorpartsofastructurewhichdo notsatisfybeamtheories(Navier‐Bernoully,Kirchhoff,etc.).AmongtheDregionsare rigidfootingsandpilecaps,corbel,deep‐beam,zoneofapplicationofpointloads, bridgediaphragms,etc. Accordingtomostcurrentdesigncodes,Dregionsmaybedesignbymeansof thestrut‐and‐tiemethod,whichisbasedontheLowerBoundTheoremoftheTheory ofPlasticity.Althoughitsapplicationinconcretestructuresislimited,themethodhas provedtobeconservativeinmostconditionswhenthecodeprovisionstoeliminate brittlefailure(lostofanchorage,etc.)aretakenintoaccount.Ontheotherhand, thereexistanimportantnumberofexistinginfrastructuresintheEuropeanregion, thismakesthatwhenimprovementofthefacilitiesareexpected,itisinterestingto keepusingexistingstructuresandincreasetheirservicelife. Therefore,thereisatendencytowardsconservationanimprovementof existingstructureswhichusuallyrequiresretrofittingandstrengtheningofexistingD regions.Thisstrengtheningisusuallymadebymeansofenlargementofelementsand introductionofnewreinforcementwhichmightchangetheoriginalstrut‐and‐tie scheme.However,thebehaviorofDregionsundertheseconditionshasnotbeen studiedindetail,whichhasmotivatedthedevelopmentofthisresearchwork. Inthisthesis,anonlinearanalysismodelofDregionsisimplementedbasedon thefiniteelementmethod,whichconsiderstageconstruction.Ineachstage,new elementsandmaterialscanbeincorporatedorremoved;therefore,themodelis suitabletoaccountforstrengtheningandretrofitting.Themodelisbasedon modificationsofpreviousversionofanonlinearmodelSATLAB,developedinthe DepartmentofConstructionEngineering,andgraphicaluserinterfaceisdeveloped. Themodelhasalsobeenimprovedtoaccountforstageconstructionphasesand anchoragefailureofreinforcementhasbeenconsideredinasimplifiedway.The modelisvalidatedafteraseriesofexperimentalstudiesonDregions,availablefrom theliterature.Furthermore,testsonenlargementsofpile‐capsaresimulated;these testswillbeconductedintheshort‐termintheStructuralTechnologyLaboratoryof theUPC.Finally,themainconclusionsofthisresearchandrecommendationsare presented.
AGRADECIMIENTOS: Escribirestaspalabrasdeagradecimientoenestatesinasignificaalgomásque unagradecimiento.Estaspalabrasescritasaquí,significanelfinaldeuncamino,pero uncaminoquenoacabaaquí.Uncaminoquecomienzaahoraaseralgoimportanteen mivida,unavidaporcontinuaraprendiendoytrabajandoenlaingenieríacivil.En estosañosherecibidolaenseñanzadeprofesoresgeniales,laayudadegrandes compañeros,lacolaboracióndebuenosamigosyelafectodepersonascercanasy familia.Noquerríadejarmarcharlaoportunidadquesemepresentaaquíde agradecertodoloquehabéishechopormí. Enprimerlugarmegustaríadarmisagradecimientosamistutoresenesta tesina,JesúsBairányAntonioMaríporsucomprensiónyapoyoenlarealizaciónde esteestudio.Muchasgraciasporconfiarenmíparacompartirvuestrosconocimientos yporanimarmeenesteproyecto.AJesúsporsusexplicacionesysupaciencia conmigoyaToniporsusánimosyentusiasmo.Habéisconseguidocontagiarme vuestrapasiónenelcampodelcálculodeestructurasdehormigónyenla investigacióndenuevosestudios.Ycomono,muchasgraciasportodovuestroafecto enestosdosúltimosaños. GraciasamigosycompañerosdelDepartamentodeIngenieríadelaConstrucción,por vuestroapoyoycolaboración.Desdeelprimerdíamehicisteissentirunomásde vosotros:EvaOller,NoemíDuarte,AnnaCosta,NatxoFernández,RosangelMoreno, MireiaPujol,RaulMenduiña…habéissidounaparteimportanteenestatesina.Hasido unplacerpodercompartirmomentosconcadaunodevosotros. Agradezcoamisamigos,quemehayandadotantocariñoyamistad.Quehayansido comprensiblesconmigoenmomentosdurosyquemehayanapoyado.AJandro González,JoanAmatyJordiBoschporsucompañíayamistaddesdepequeños,pero sobretodoestosúltimoscincoaños,compartiendograndesmomentosviviendo juntos.Agradeceraamigosconocidosgraciasalacarrera,AbelRovira,GuillemPuig, MiguelFernández…ymuchosmásporqueoslomerecéis. Amifamiliamegustaríadarmiagradecimientomássentido,amimadreyamipadre porquevuestrosánimos,amoryfuerzaymotivaciónmehanayudadoallegarhasta aquí.AmihermanoCarlosAlbercaagradecerlesucariñoyprotección.AJuanCarlos Rosaporquetúhasmarcadolospasosdeestecamino,ymehasayudadoydadotu apoyosiemprequetelohepedido,tengomuchoqueagradecerteprimo. YcomonoagradecerteatiAna,tuamor,tucariñoytupacienciaestossieteañoses algoquenopodrédevolvertenunca.Graciasporquerermetantoytucomprensiónen estosúltimospasos.Séquecompartirásloquequedadecaminoconmigo.
Índice CAPÍTULOI:INTRODUCCIÓN 1.‐Antecedentes1 2.‐Objetivosdelatesina1 3.‐Contenidosdelatesina2 4.‐ElaboracióndelprogramaSATLABenMATLAB20113 CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO 1.‐Consideracionesgeneralesybasesdecálculo7 1.1.‐Introducción7 2.‐MétododeBielasyTirantes(Struts‐And‐Tie)8 2.1.‐Basesdelmétodo8 2.2.‐RegionesByD8 3.‐PlanteamientodelmodelodeBielasyTirantes9 3.1.‐Identificacióndelasregiones9 3.2.‐Creacióndelmodelo9 4.‐Elementosdelmodelo9 4.1.‐Bielas10 4.1.1.‐Tipologías10 4.1.2.‐Capacidadresistente12 4.2.‐Tirantes14 4.3.‐Nudos14 5.‐Reparacionesyrefuerzosdeestructuras15 CAPÍTULOIII:MODELONUMÉRICO. 1.‐Conocimientosyprogramasutilizados18 1.1.‐Conocimientosprevios18 1.1.1.‐ConocimientosdeMATLAB18 2.‐Modelonuméricodelanálisisnolineal19 2.1.‐Basesdelmodelo19 2.1.1.‐MétododeElementosFinitos(MEF)20 2.1.2.‐Elementofinitoutilizado22 2.2.‐Modelosconstitutivos22 2.2.1.‐Hormigón22 2.2.2.‐Acero26
2.2.3.‐Conceptodearmaduradistribuida27 2.2.4.‐Consideraciónsimplificadadelanclaje imperfectodelasarmaduras28 2.3.‐Solucióndelproblemanolineal29 2.4.‐Normasdeconvergencia31 3.‐Partesimportantesdelprograma32 3.1.‐Separacióndedominios32 3.2.‐Modelodedominioelástico33 3.3.‐Propiedadesmecánicasutilizadas34 3.4.‐Armado41 3.5.‐Elcálculoporetapas43 4.‐Partesdelmodelodecálculo44 CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 1.‐Introducción49 2.‐Ejemplosdevalidación50 2.1.‐Ménsula50 2.2.‐Vigasometidaacargaconcentrada 56 2.3.‐Vigadegrancantoconcargauniforme62 2.4.‐Vigadegrancantoconcarga uniformecolgada67 2.5.‐Vigabi‐apoyada70 CAPÍTULOV:EJEMPLOSDEAPLICACIÓN. 1.‐Introducción77 2.‐Recrecidodeencepadosdepilotes78 CAPÍTULOVI:CONCLUSIONESYPERSPECTIVAS. 1. Conclusiones82 2. Recomendacionesparatrabajosfuturos84 Referencias 85 ContenidosdelCD87 Anejos 88
CAPÍTULOI:INTRODUCCIÓN.
CAPÍTULOII:ESTADODEL CONOCIMIENTO.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 7 1.‐Consideracionesgeneralesybasesdecálculo Seadmitencomométodosdeanálisisdeesfuerzos;elmétododeanálisislineal, elmétododebielasytirantesyelanálisisnolineal. Enestetrabajoharemosunaintroducciónalmétododebielasytirantespara mostrarelreconocimientodelasregionesD,extraídodelArtículo24de(Instrucción EspañoladelHormigónEstructuralEHE,2008)yde(ACHE,2002). ElestudioenquesebasaelprogramaSATLABeseldeanálisisnolineal,este apartadodelcálculohasidorealizadoporeltutordeestatesinaJesúsM.Bairán.A continuaciónsemuestraelprocedimientodeanálisisdebielasytirantespara comprendermejorelfuncionamientoydondeseencuentranlasregionesD. 1.1‐Introducción Elmétododebielasytirantes,esunprocedimientodeanálisisquepermiteel diseñodeelementosdehormigón.Estemétodoincluyeunapartedeanálisis estructuralyotradedimensionamiento. Enelprocesodeanálisis,setratadeidealizarlaestructurapormediodeun sistemadebarras,elcualintentamostrarelcomportamientodelaestructuraoparte delamisma,ver(Fig.II–1.). Fig.II–1.DibujodedondesepuedenencontrarlaspartesdeunesquemadeBielasyTirantes. Loselementos(barras)quecomponenelsistematrabajanatraccióno compresión,yaquesetratadesistemasbiarticulados.Aquelloselementosquese encuentrancomprimidosrecibenelnombredebielasylostraccionadoseldetirantes. Laszonasenlasqueseuneunabielaconuntiranterecibeelnombredenudo. Estemétodoeselmasadecuadoparaeldimensionamientodezonas,presentes enmuchoselementosestructurales,enlosqueladistribucióndedeformacionesnoes
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 8 lineal,zonasdenominadasenadelantecomoregionesDodediscontinuidad(por “disturbed”,perturbadas). Comoseveraenelproyecto,elmétododebielasytirantesproporcionalas herramientasnecesariasparaunanálisisquepermiteconocerelcomportamientode laszonasDdedeterminadaestructurayhasidounaparteimportantedelmétodode cálculodelprogramaconelquesehaqueridoconseguirunaaproximaciónrespectoal comportamientoreal. Esimportantemencionar,quedebidoasufundamentoenlateoríadela plasticidad,elcualsebasaenundiagramatensión‐deformacióndetiporígido‐ plástico,elmétodonodaunaexplicaciónexactaalproblemaestructural,sinoquese limitaaaportarunasoluciónvalida,yaproximada,paradaralaestructurala capacidadnecesariaparasoportarelestadodecargasenqueseencuentra. 2.‐MétododeBielasyTirantes(Strut‐And‐Tie) 2.1.‐Basesdelmétodo Elmétododebielasytirantestienesufundamentoenlateoríadela plasticidad.Engeneral,estateoríasuponequeelmaterialtieneuncomportamiento rígidoplástico,esdecir,nosedeformahastaquellegaaunatensión(tensiónde fluencia)apartirdelacualsedeformasinincrementodetensión. Tambiénguardarelacióncondosprincipios: PrincipiodeSaintVenant(1797‐1886) Aciertadistanciadelaseccióndondeactúaunsistemadefuerzas,la distribucióndetensionesesprácticamenteindependientedeladistribucióndel sistemadefuerzas,siemprequesuresultanteyelmomentoresultantesean iguales. PrincipiodeSantiagoBernoulli(1654–1705) Serefiereaquelasseccionestransversalesdeunabarraquesedeforma porflexiónpermanecenplanasynormalesalasfibrasdeformadas.Las seccionesplanassometidasaflexión,semantienenplanasdurantela deformación. 2.2.‐RegionesByD Elprimerpasodeestemétododeanálisisconsisteenlaidentificaciónde aquellaszonasdelaestructura,ver(Fig.CAP.II–2.),enlasquenopuedasuponerse válidoelmantenimientodelasseccionesplanasyporlotantonoseandeaplicación lasexpresionesdedimensionamiento.Aestaszonaslabibliografíainternacionallas
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 9 denominaRegiones“D”(por“disturbed”,perturbadas)encontraposiciónconlaszonas restantesalasquelasdenominaRegiones“B”(porBernoulli). EnlasregionesBesposibleaplicarel principiodeBernoullirelativoalas seccionesplanasdelateoríadeflexión. Fueradeellas,seidentificanregionesD (condiscontinuidades)dondenoes posibleaceptarquelassecciones permaneceránplanas.Estasultimasse relacionanconlaexistenciadefuerzas concentradas(cargasoapoyos)ocon variacionesbruscasenlageometríadela estructuras. Eneldibujo(Fig.II–2.),podemosver variasregionesByD.Podemos encontrar3tiposderegionesdediscontinuidad(oregionesD),lascualessepasana analizaracontinuación. Discontinuidadesgeométricas Sonaquellaszonasestructuralesquesufrenuncambiobruscodesección.En(Fig.II –3.),serecogendiversasregionesDenlasqueseapreciaestetipodediscontinuidad (p.e.nudosdepórticosopasajesdetuberíasporelalmadevigas,etc). Fig.II–3.RegionesDcondiscontinuidadesgeométricas. Discontinuidadesestáticas Lasdiscontinuidadesestáticassonaquellaszonasenlasqueseaplicaunacarga puntualoconcentradaotambiénenanclajesdepretensado.Elflujodetensionesde dichacarganorespondealahipótesisdeBernoulli‐Navier,sinoquetieneunflujocon distribucióndetensionesydeformacionescomplejas,ver(Fig.II–4.). Fig.II–4.RegionesDcondiscontinuidadesestáticas. Fig.II – 2.MuestraderegionesByregionesD.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 10 Discontinuidadesgeneralizadas Soncasosenlosquenoaplicanaunazonadeterminada,sinoatodounelemento estructural,yaqueinfluyenvariosfactores,ver(Fig.CAP.II–5.). Fig.II–5.RegionesDcondiscontinuidadesgeneralizadas. 3.‐Planteamientodelmétododebielasytirantes 3.1‐Identificacióndelasregiones Elprimerpasoesanalizarlaestructura,identificandoloslímitesdelaregiónDa estudiaryestableciendolosesfuerzosoaccionesquelindanconella. 3.2‐Creacióndelmodelo Sedebesubstituirlaestructura,opartedeella,porunaestructuradebarras articuladas,planooespacial,querepresenteelcomportamientodelaestructura. Siempredebetendersehaciamodelossimples,querepresentenconlamayorclaridad posibleelcomportamientodelaestructura. Elprimerpasoparalacreacióndelmodeloesdotaralaestructuradeun sistemacapazdesoportarloscasosdecargaalosquesevaaversometida.Debidoa esto,podemosdeducirqueelsistemanoesúnico,sinembargo,elsistemaque consigueunmodeloóptimo,esaquelqueminimizalaenergíadeladeformación. Paraaquelloscasosdecargascomplicadas,podemosvalernosdelprincipiode superposición,estudiandoindependientementecasosmássencillos. 4.‐Elementosdelmodelo Comosehaexpuestoantes,elmodeloestacompuestoporunaseriedebarras articuladasensusextremos. Lasbarrasquetrabajanacompresiónsedenominanbielas,atraccióntirantesylas unionesseránlosnudos.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 11 4.1.‐Bielas Sonloselementosresistentessometidosacompresión.Porreglageneral,y debidoalascaracterísticasresistentesdelosmateriales,sesuelenmaterializaren hormigón. Sinembargo,tambiénhaybielasquepuedencontarconarmaduras comprimidasparapoderaumentarsuresistencia. Analicemoslostiposexistentesylacapacidadresistentedelasmismas. 4.1.1.‐Tipologías ‐Bielaprismática Seencuentranenloscasosenqueexisteunalimitaciónfísicao mecánicaaladisposicióndelascompresiones,ver(Fig,II–6.). Fig.II–6.Bielaprismática. ‐Bielaenabanico Seproducencuandohayposibilidaddedispersióndeloscamposde compresiones.Porejemploelcasodeapoyoextremodeunaviga,ver(Fig.II– 7.). Fig.II–7.Bielaenabanico.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 12 ‐Bielaenformadebotella Seencuentranenloscasosenqueexisteunalimitaciónfísicao mecánicaaladisposicióndelascompresiones,ver(Fig.II–8.). Fig.II–8.Bielaenformadebotella. 4.1.2.‐Capacidadresistente Lacapacidadresistentevienedeterminadaporeláreadehormigónyla resistenciadelmismo(f1cd).Porlotanto: (II‐1) LaEHE,recogediferentestiposdebielasconunosvaloresdeterminadosparala compresióndelhormigón: ‐Bielasdehormigónenzonasconestadosdecompresiónuniaxial Enestoscasos,limitamoselvalordelatensiónmáximadelhormigón comprimidoa: (II‐2) ‐Bielasdehormigónconfisuraciónoblicuaoparalelaalabiela Sonaquelloscasosenlosqueelcampodecompresionesqueconstituyela biela,puedepresentarfisuraciónoblicuaoparalelaaladireccióndelamisma, oladireccióndecompresiones,conlocual,debidoalestadoenquese encuentra,lacapacidadresistentedelhormigónsedisminuyedemanera considerable. Estadisminuciónseveraafectadaenfuncióndelestadoenqueseencuentre: Bielasconfisuraciónparalelaalabielayarmaduratransversal suficientementeanclada.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 13 0,70(II‐3) Bielasquetransmitencompresionesatravésdefisurasdeabertura controladayarmaduratransversalsuficientementeanclada 0,60(II‐4) Bielasquetransmitencompresionesatravésdefisurasdegranabertura yarmaduratransversalsuficientementeanclada. 0,40(II‐5) ‐Bielasdehormigónconarmadurascomprimidas Enelcasoquelaarmaduraseencuentreeninteriordelcampode compresionesyenposiciónparalelaalasmismas,conarmadotransversal suficienteparaevitarelpandeo,sepodránconsiderarcomounacontribucióna lacapacidadresistentedelasbielas. Cuandoseaposibleestablecercondicionesdecompatibilidad,latensión máximadelacerocomprimidoseconsiderara: ,(II‐6) Cuandonoseestablezcancondicionesdecompatibilidadexplicitas,seusarael valor:,400/(II‐7) Enestoscasos,elincrementodelacapacidadresistentedelabielaserá: ∆,(II‐8) ‐Bielasdehormigónconfinado Debidoaldiferentecomportamientodelhormigóndependiendodesu estadodecompresión,sepuedeplantearelaumentodelacapacidadresistente delasbielasdebidoaconfinarelhormigónquelascompone. Estoseconsigueatandolasbarrasdeaceroquedelimitan geométricamentelabiela,pormediodecercostransversalesperfectamente anclados.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOII:ESTADODELCONOCIMIENTO. 14 4.2Tirantes Sedenominantirantesaloselementosresistentesdelmodeloqueestán sometidosatracción.Estehechocondicionaquelostirantessematerialicen generalmentepormediodebarrascorrugadasocablesdeacero,debidoala capacidaddeestematerialparatransmitirtraccionesdentrodelcuerpodeuna estructuradehormigón. Elaceroposeeuncomportamientolinealtensión‐deformacióndentrodelos márgeneshabitualesdetrabajo.Ademássetratadeuntrabajodedeformaciónaxial quenoseveinfluidoporelestadotensionaldelmaterialquerodeaalasbarrasoalos cablesqueconstituyeneltirante.Portanto,resultamásfácilacotarlacapacidaddeun tirantequeenelcasodeunabiela,ydependeúnicamentedeláreadeaceroque componeeltiranteydelatensiónaqueestatrabajando. Deestaforma,lacapacidaddelostirantesseobtendrácomoproductodelárea deacerodispuestaenladireccióndeltiranteporlacapacidadresistentequeseadopte paraelacero. Paralosesfuerzosdecálculo,selimitalatensióndelaceroentirantesafyd≤400 N/mm2.Porlotantolacapacidaddeltiranteserá: (II‐9) SiendoAseláreadearmadurapasivaquecomponeeltirante. 4.3Nudos Sonloselementosdondeconfluyeunabielaotirante,conotrostiranteso bielas.Sepuedenclasificarenlosquesoloconfluyenbielas(nudosmulticomprimidos), yennudosenlosqueseanclantirantes. Enlosnudosmulticomprimidos,lacompresiónmáximadelhormigónconcompresión biaxial:(II‐10) yenloscasosdecompresióntriaxial: 3,3 (II‐11) Cuandoenelnudoseanclantirantes,lacompresiónmáximadelhormigónsevera limitadaa:0,70 (II–12) Enesteúltimocaso,secomprobaralalongituddeanclajedelaarmaduradeltirante.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 20 Fig.III–4.Comportamientoconjuntohormigón‐acero 2.1.1.‐MétododelosElementosFinitos(MEF) Elanálisisdetalladoqueconsideredeformarealistaelcomportamiento delosmaterialesrequiereelusodemodelosconstitutivosadecuadosque reproduzcanlarespuestadelosmaterialesdeformaadecuadaaniveldepunto material.Larespuestadetodalaestructuraseobtienemediantelaintegración delcomportamientodetodoslospuntosmateriales(constitutiva), satisfaciendolascondicionesdeequilibrioycompatibilidad.Ellopuedehacerse mediantediferentesmétodos,siendounodelosmásampliamenteusadosenla actualidadelMétododelosElementosFinitos(MEF),elloesdebidoaquese tratadeunodelosmétodosmásversátilesenlaconsideracióndegeometrías arbitrariasycondicionesdecontornocualesquiera.Enesteapartadoseofrece unresumendelosaspectosbásicosdeestemétodo;paraobteneruna descripciónmásdetallada,serecomiendaconsultarlasreferencias: (Zienkiewicz&Taylor,1994),(Zienkiewicz&Taylor,1994),(Bathe,1996),entre otros. ElMEFconsisteenladiscretizacióndeldominiocontinuoaestudiar (sólidoono)enunaseriedesubdominiosdegeometríasprestablecidasy dimensionesfinitas,denominadoselementosfinitos,aesteconjuntode
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 21 elementosseledenominamalladeelementosfinitos,ver(Fig.III–4).Asípues, laintegracióndecualquierfunciónF(x)eneldominioarbitrariodelproblema setraduceenlasumadelasintegralesencadaunodeloselementosfinitose. Laventajadeesteprocedimientoestáenque,dadoquelageometríadel elementoesconocida,permitelasistematizaciónyeldesarrollodealgoritmos numéricosindependientesdelageometríageneraldelproblemacompleto. Vol Ω∑V Ω (III–1) Fig.III–5.Discretizacióndeuncontinuoenunamalladeelementosfinitos Encadaelementofinitoladistribucióndelasvariablesinternas incógnitasdelproblema,porejemplodesplazamientosenelcasodelproblema deequilibriodesólidos,esestáparametrizadaenfuncióndelosvaloresque tomaenunconjuntofinitodepuntos,denominadosnodos,cuyaposiciónestá predefinida.Deformaquesiseconoceeldesplazamientoenlosnodos,se conocetodoelcampodedesplazamientoencada Porlotanto,siseconoceelvalordelosdesplazamientosendentrodel dominiodelelemento.Lasfuncionesquedefinesladistribucióninternade estasvariablesseconocencomofuncióndeforma.Porlotanto,aldiscretizar elproblemadeestamaneralasincógnitasdeunproblemacontinuo,por ejemplolafuncióndelcampodedesplazamientos,sereducealasincógnitasde losvalorespuntualesenlosnodos.Lascondicionesdecontornoyfuerzas aplicadastambiénseconsiderandistribuidasenlosnodosdiscretos.Esta técnicapermite Continuo Mallaelementos finitos
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 22 2.1.2.‐Elementofinitoutilizado ElprogramaSATLABcontieneunúnicotipodeelementofinito,elcual esutilizadoparaladiscretizacióndelosdominiosbidimensionalesconstituidos porhormigónyelcompuestohormigón‐acero.Elelementoimplementadoes unelementotriangularde3nodosencadaunolosvértices,coninterpolación linealdelosdesplazamientosentrelosnodos,ver(Fig.III–6). Cadanodotienedosgradosdelibertadcorrespondientesalos desplazamientosenlasdireccioneshorizontal(u)yvertical(v)respectivamente. ComofuncionesdeformasehanusadopolinomiosdeLagrangedeprimer orden,porloqueladistribucióndedesplazamientoseneldominioseconsidera lineal,talycomoseapreciaenla(Fig.III–6).Elcampodedeformacionesenel dominiodelelementoesconstante.Sehautilizadounúnicopuntode integraciónconlacuadraturadeintegracióndeGauss‐Legendre. Fig.III–6.Descripcióndelelementofinitoutilizado. 2.2.‐Modelosconstitutivos 2.2.1.‐Hormigón Elmodeloconstitutivoimplementadoesbidimensionaldeltipouniaxial‐ equivalenteconfisuracióndistribuida.Esdecir,seconsideraqueel u(x,y) u 1 Elementotriangularde3 nodosdetresnodos Distribucióndedesplazamientos cuandoelnodo1sufreun desplazamientou 1 12 3 Puntode integración u 2 u 3 u 1 v 2 v 3 v 1
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 23 comportamientobidimensionaldelhormigónpuedeaproximarsemediante modelosuniaxialesencadaunadelasdireccionesprincipalesdelpunto.La fisuraciónseconsidera,encadaetapadecarga,seasumeortogonalala direcciónprincipaldecompresión,porlotanto,elmodeloesdefisuración rotacional. Fig.III–7.Hipótesisdefisuraciónrotacional. o Tensionesdetracción Enladirecciónprincipaldetracción,larespuestatensión‐deformación delhormigónseobtienedelasiguienteforma. Sielhormigónnohafisuradoseconsiderauncomportamientolineal elástico: (III–2) Si11superalaresistenciaatraccióndelhormigónfct,entonceséstese considerafisurado,locualocurreaunadeformación: (III–3) Apartirdeestemomento,latensióndetracciónmáximaquepuede soportarelhormigónseconsideracomo: , (III–4)
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 24 Aquíaesunparámetroquedependedeltamañodelelementofinito, caracterizadoapartirdeunalongitudequivalenteLe,ydelaenergíade fracturadelhormigón(Gf).Esteparámetroseintroduceparaeliminarel efectotamañoenelcomportamientodetraccióncomoseindicaenlas siguientesexpresiones,dondeAeeseláreadelelementofinito. (III–5) (III–6) Encasodesufrirunadescargaentracción,elcomportamientoeslineal hastaelorigenconunmódulodeelasticidaddegradadoafectadoporuna variablededañoentracciónd: ,1(III–7) 1, (III–8) Enla(Fig.III–8)semuestralarespuestadelmodelofrenteauna historiadedeformacionesdetracciónparaunhormigónconresistenciaa tracción3MPa,energíadefracturaGf=0.5N/mmytamañodereferenciadel elementoLe=200mm. Fig.III–8.Respuestadelhormigónantehistoriadedeformacionesdetracción. ‐0.003 ‐0.0025 ‐0.002 ‐0.0015 ‐0.001 ‐0.0005 0 0.0005 0 500 1000 1500 2000 pasos Historiadedeformaciones ‐4 ‐2 0 2 4 6 8 ‐0.003‐0.0025‐0.002‐0.0015‐0.001‐0.000500.0005 Tracción
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 25 o Tensionesdecompresión Esconocidoquelarespuestadelhormigónencompresiónpuedeverse degradadaantelapresenciadefisuracióndetracciónenladirecciónoblicua. Porello,larespuestadelhormigónenladirecciónprincipaldecompresiónse consideraacopladoconeldeladirecciónprincipaldetracciones.Eneste modelosehaadoptadolasiguienteexpresióndelmodeloconstitutivo(FrankJ. Vecchio&MichaelP.Collins,1986),quereducelaresistenciaefectivadel hormigónenfuncióndeladeformaciónprincipaldetracciónqueexperimenta elhormigóndeformaconcomitante: , .(III–9) Unavezdefinidalatensióndecompresióndereferencia(c,ref),las tensionesdecompresiónprincipalesmediantelaexpresión‐deCollins‐ Porasz‐Popovics: , (III–10) , (III‐11) 11 10.67 (III‐12) Encasodeexistirdescargaencompresión,larespuestaesdetipo elastoplastica,condescargalinealydeformaciónplásticaremanenteen compresióndevalor: ,, (III‐13) Enla(Fig.III–9)semuestralarespuestadelmaterialparaunahistoria dedeformacionesdecompresión.Enellaseobservaladeformaciónplástica
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 26 remanentequesegeneraeneltrabajoacompresión,produciendotensiones detracciónydegradacióndelamismatraslasdescargas. Fig.III–9.Respuestadelhormigónantehistoriadedeformacionesdecompresión 2.2.2.‐Acero Larespuestadelaceroeselastoplásticaperfectosinconsiderar endurecimientopordeformación.Enrangoelásticolatensióndelacerose obtienemediantelasiguienteexpresión: (III–14) Unavezplastificaelacero,latensióndelacerosecalculacomo: (III–15) Endondepesladeformaciónplásticaquedebeactualizarsecadavez queelmaterialsedeformaenrangoelástico,delasiguienteforma: , (III‐16) 0 0.001 0.002 0.003 0.004 0.005 0.006 0.007 0 500 1000 1500 2000 pasos Historiadedeformaciones ‐10 ‐5 0 5 10 15 20 25 30 35 40 45 0 0.001 0.002 0.003 0.004 0.005 0.006 0.007 Compresión
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 27 Fig.III–10.Respuestadelaceroantehistoriadedeformaciones 2.2.3.–Conceptodearmaduradistribuida Lasarmadurasseconsideranembebidasenelhormigón, uniformementedistribuidasenloselementosdehormigónquesoncortados porellas.Paraello,cadabarra,oconjuntoequivalentedebarras,sedefinelas medianteunáreatotaldearmadura,undiámetroequivalenteylas coordenadasinicialesyfinalesdelalíneaquerepresentalabarrarecta.Seha desarrolladounalgoritmoqueidentificasiundeterminadoelementoes cortadoporlalínearectaquerepresentalabarra,identificandoasílos elementosenlosquesedebendistribuirlasarmaduras,indicadosconcolor rojoenla(Fig.III–11). Cadaelementocortadoporunaarmaduraseleasignaunapropiedad correspondientealacuantíavolumétricadearmaduradelasiguienteforma: (III–17) DondeVcytsonelvolumenyespesordelelementoyefesun coeficientedeefectividaddelaarmaduraquetieneencuentaelárea eficazmenteancladaenlaposicióndelelementofinito.Elcoeficienteefse defineenelapartadosiguiente. ‐0.015 ‐0.01 ‐0.005 0 0.005 0.01 0.015 0 100 200 300 400 500 pasos Historiadedeformaciones ‐500 ‐400 ‐300 ‐200 ‐100 0 100 200 300 400 500 ‐0.015 ‐0.01 ‐0.005 0 0.005 0.01 0.015
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 28 Esteprocedimientopermitecalcularunatensiónhomogenizada resistidaporelmaterialcompuestohormigón‐acero,utilizadaparaelcálculode lasfuerzasnodalesdelelemento,delasiguienteforma: (III–18) Fig.III–11.Distribucióndelasarmadurasenloselementosfinitosdehormigónquecorta. 2.2.4.–Consideraciónsimplificadadelanclajeimperfectode lasarmaduras Eláreadeaceroadistribuirenelelementofinitodebesermodificada enfuncióndelaposicióndelpuntodeintegraciónhastaelextremodelabarra, afindetenertomarenconsideracióneláreadeaceroeficazmenteancladaen cadapunto.Paraello,sedefineuncoeficientedeefectividad(ef)dela siguienteforma: 1.0(III–19) Armaduraexistenteenel dominioconángulo Elementocon armadura distribuidaenla dirección
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 29 Dondexesladistanciadesdeelpuntodeintegraciónhastala terminacióndelabarrayLbeslalongituddeanclajedecadaarmadura,(Fig.III –12),calculadaenfuncióndeldiámetroequivalentedelamisma. Fig.III–12.Variablesquedefinenelfactordeefectividaddelasarmadurasporanclaje(ef) 2.3.‐Solucióndelproblemanolineal Lasolucióndelproblemadeequilibrioenrangonolinealseobtienemediante elmétododeNewton‐Raphson,elcualseesquematizaenla(Fig.III–13),mediante controldecarga.Elmétodoconsisteendefinirlafuncióndefuerzasdesequilibradas delaestructuramedianteladiferencieentreelvectordefuerzasinternasenlosnodos (qi)ylasfuerzasexterioresaplicadas(qe): (III–20) Evidentemente,laestructuraseencuentraenequilibriosielvectorgesnulo; porlotanto,elproblemadeequilibriosetraduceenlabúsquedadelceroendicha función.Sinembargo,dadoqueelproblemaesnolineal,elmétodoempleaun esquemaiterativoenelquelosdesplazamientosdelaestructurasecorrigenencada iteraciónmientrasqueelvectordefuerzasdesequilibradasreducesumagnitud.El procesoterminacuandoeldesequilibradoessuficientementepequeño.Dadauna Lb x Lb:longituddeanclaje x:distanciadesdeelpunto deintegraciónhastala terminacióndelabarra Puntode integracióndel elemento
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 36 Sinosedisponederesultadosdeensayos,podráadmitirsequela resistenciacaracterísticainferioratracción,fct,k(correspondientealcuantil5 por100)vienedada,enfuncióndelaresistenciamediaatracción,fct,mporla fórmula:,0.70, (III–31) ElsistemademedidaautilizaresenMegaPascalesoNewton/milímetro cuadrado(MPaoN/mm2). ‐ Resistenciadelacero(fy): Ellímiteelásticodelaceroparaarmaduraspasivas,fy,seconsidera comoelvalordelatensiónqueproduceunadeformaciónremanentedel0.2 por100.Estedatoserelacionaconeltipodebarrasautilizarenlasarmaduras pasivasdelosensayos.Dondeporejemplo: UnaceroB400Slecorrespondeunlímiteelástico≥400MPa. UnaceroB500Slecorrespondeunlímiteelástico≥500MPa. ElsistemademedidaautilizaresenMegaPascalesoNewton/milímetro cuadrado(MPaoN/mm2). ‐ Energíadefractura(Gf): Laenergíadefracturaesunparámetrodelmaterialyesalgosobrelo quesehaestudiado.Elestudioconcretodondesehaextraídolainformación referentealaenergíadefracturaesdela(Medidadelaenergíadefracturadel hormigón,1990).Elcualexplicaensutesislosiguiente: Unafisuraestacaracterizadaporsufuncióndeablandamientoque relacionalatensióntransmitidaentrelascarasdelafisuraconelvalordel desplazamientorelativoentrelasmismas.Lafuncióndeablandamientoes:
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 37 Fig.III–15.Gráficotensión/anchodefisuraconcurvadeablandamiento. Véase(Fig.III–15)quecuandolafisuraavanzabarriendocompletamenteuna ciertaárea,lastensionesydesplazamientosencadapuntodeestaárea recorreráncompletamentelacurvadeablandamiento,loquerequiereun suministroenergéticoporunidaddeáreaquesedenominaenergíaespecifica defractura,dadopor: (III–32) EstaexpresiónparaGfpuedeinterpretarsecomoeláreabajolacurvade ablandamiento.Comosepuedever,calcularestaenergíadefracturanoesde fácilaplicación.Poresoparaqueelusuarioqueutiliceelprogramapueda obtenerestedatomásrápidamentesehaelegidoelmétodoestudiadoensu libro(Fractureenergyandfractureprocesszone,1992).Dondesehaextraído elsiguientemétodoparalaobtencióndeesteparámetro: Laimagen(Fig.III–16.)muestracomosegúnlacalidaddelhormigón utilizadoyporconsiguienteeltamañomáximodeláridosepuedeobteneruna energíadefractura: Fig.III–16.GráficadeEnergíadefractura/t.m.arido.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 38 Lafórmulaquerelacionaeltamañodeláridoconlaenergíadefracturaesla siguiente: (III–33) Dondeelvalordelosparámetrosaynsonsegún(Trunk&Wittmann1998): a=80.6yn=0.32 ElsistemademedidaautilizaresenNewton/milímetro(N/mm). ‐ Separaciónmediadefisuras(scrack): Paracalcularlaseparaciónmediadefisurassehautilizadola formulacióndelArticulo49ºEstadolímitedefisuraciónapartado49.2.4 Métodogeneraldecálculodelaaberturadefisurade(InstrucciónEspañoladel HormigónEstructuralEHE,2008).Lafórmulaparaelcálculoes: 20.20.4, (III‐34) Donde: cRecubrimientodelasarmadurastraccionadas. sDistanciaentrebarraslongitudinales.Sis>15φsetomarás=15φ. Enelcasodevigasarmadasconnbarras,setomarás=b/nsiendob elanchodelaviga k1Coeficientequerepresentalainfluenciadeldiagramadetracciones enlasección,devalor (III–35) Dondeε1yε2sonlasdeformacionesmáximaymínimacalculadas ensecciónfisurada,enloslímitesdelazonatraccionada(Fig.III– 17.). ΦDiámetrodelabarratraccionadamasgruesaodiámetro equivalenteenelcasodegrupodebarras. Ac,efÁreadehormigóndelazonaderecubrimiento,definidaenla(Fig. III–18.),endondelasbarrasatraccióninfluyendeformaefectiva enlaaberturadelasfisuras. As SeccióntotaldelasarmadurassituadaseneláreaAc,eficaz. σ sTensióndeserviciodelaarmadurapasivaenlahipótesisdesección fisurada.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 39 Es Modulodedeformaciónlongitudinaldelacero. Fig.III–17.Coeficientedeloslímitesdelazonatraccionada. k2Coeficientedevalor1,0paraloscasosdecargainstantáneano repetiday0,5paralosrestantes. σ sr Tensióndelaarmaduraenlasecciónfisuradaenelinstanteenque sefisuraelhormigón,locualsesuponequeocurrecuandola tensióndetracciónenlafibramástraccionadadehormigónalcanza elvalorfctm,fl,explicadoenelapartadoanteriorResistenciaa traccióndelhormigón(ft)yenelapartado39.1dela(Instrucción EspañoladelHormigónEstructuralEHE,2008). Fig.III–18.Áreadelhormigóndelazonaderecubrimiento.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 40 ‐ Deformaciónderoturaacompresiónsimpledelhormigón(e0): Paracalcularladeformaciónderoturaacompresiónsimple,ε c0,es necesarioobtenerlaformulacióndelArticulo39.5Diagramatensión‐ deformacióndecálculodelhormigóndela(InstrucciónEspañoladelHormigón EstructuralEHE,2008).Ylamaneradeobtenerlaeslasiguiente: 0.00250 (III–36) 0.0020.00008550.50 (III–37) Esunvaloradimensionalynotienesistemademedida. ‐ CoeficientedePoisson(nu): Sisetomaunprismamecánicofabricadoenelmaterialcuyocoeficiente dePoissonpretendemosmedirysesometeesteprismaaunafuerzade tracciónaplicadasobresusbasessuperioreinferior,elcoeficientedePoisson sepuedemedircomo:larazónentreelalargamientolongitudinalproducido dividoporelacortamientodeunalongitudsituadaenunplanoperpendiculara ladireccióndelacargaaplicada. Estevalorcoincideigualmenteconelcocientededeformaciones,de hecholafórmulausualparaelCoeficientedePoissones: (III–38) ElvalordelcoeficientedePoissondelhormigónseconsideraadecuado unvalorde=0.2predeterminado,estoseráendeaplicacióncuandoelusuario dejeeldatoreferentevacío. Aunqueestedatoestapensadoparautilizarloenlacreaciónde materialeselásticoscomosonlosneoprenosogomasdeapoyosenlos puentes.ParaestoscasossehatomadounvalordelarelacióndePoissonde ν=0.5yestoesdebidoaqueseconsideraqueunneoprenoesvirtualmente incompresibleyseasemejaalarealidadperoquepuedevariarsegúnel contenidodecarbonoquevieneligadoconladurezadelneoprenoogoma. EnalgunoscasossehatomadovaloresdelcoeficientedePoissonde ν=0.4porfallosquepudieranexisteyaqueunvalorde0.5puedellevara erroresalprograma.Esunvaloradimensionalynotienesistemademedida.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 41 ‐ Identificarsielmaterialeselástico(IdElas): Estapartedelcálculodelaspropiedadesesladesignacióndelas característicaselásticasdelmaterial: Ponerunvalorde0sielmaterialnoeselástico. Ponerunvalorde1sielmaterialsieselástico. Estoesimportanteparaelprogramaalahoradehacerelanálisisnolinealde cadaelementofinitodelaestructura. 3.4.‐Armado Elarmadodelasestructurasparaelprogramasehaceporlainterfazdeusuario opartiendodeotrosejemplosguardados.Esunapartefundamentalenelcálculode unaestructuradehormigónarmadoysobretodoparaunesquemadebielasy tirantes.Yaqueenlosejemplosdecálculosdebielasytirantesquesehanrealizado paralaverificacióndelprograma,laszonasderefuerzodearmadosonlaszonasdonde pasaeltirantemásimportantedelaestructura.Ytambiénhansidolaszonasdondela estructurahafalladoporplastificacióndelasarmaduras. o Posicióndelarmado: Elusuariointroducelalongituddelaarmaduraylaposiciónmediante coordenadasdepuntos(puntoinicialX0,Y0ysupuntofinalXf,Yf). o Áreadeacero: Eláreadeacerolaintroduceelusuariomanualmenteysedebeteneren cuentatodaeláreadeaceroquepasaalolargodelabarraentodasu profundidad.Porejemploencasodeuncercosedebemultiplicarpordos eláreadelabarradeacero. o Diámetrodereferencia: Aquíelusuariodebeintroducirelvalordeldiámetrodelabarradeacero queesteintroduciendo.Estedatoesúnicamenteparaelcálculodel coeficienterelacionadoconeldiámetrodebarraenlalongituddeanclaje:
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 42 o Terminaciónoanclajedelabarra: Laterminacióndelabarraesunparámetroimportanteparadefinirel factordereduccióndefinidopor: TipodeanclajeFactorreductorβ AnclajePerfecto 0 TerminaciónRecta 1 TerminaciónGanchooU0.5 o Adherenciaalhormigón: Esteúltimoeselcoeficienterelacionadoconlacalidaddelaadherenciayla posicióndelabarraduranteelhormigonado. y Todosestosdatossonnecesariosparapodermejorarelprocesodecálculodel programa,enestecasolasarmaduras.Yaqueunaparteimportanteeselestudiodela longituddeanclajebásicaysabercuantaesnecesariaparaanclarunafuerzaAsfydde unabarrasuponiendounatensióndeadherenciaconstanteτbd,detalmaneraquese satisfagalasiguienteecuacióndeequilibrio: (III–39) Dondeτbddependedenumerososfactores,entreelloseldiámtrodela armadura,lascaracterísticasresistentesdelhormigónydelapropialongitudde anclaje: 2,25 (III–40) Estosolosecumpleparaelcasoestablecidodelascaracterísticasde adherenciadelasbarrascorrugadasconformealoestablecidoenelmétodogeneral definidoenelapartado7.4dela(UNEEN10080,1994). EstemétododecálculodelalongituddeanclajehasidoextraidodelArtículo 69.5.1.2Anclajedebarrascorrugadasdela(InstrucciónEspañoladelHormigón EstructuralEHE,2008)
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 43 3.5.‐Elcálculoporetapas Estaeslapartedelprogramaquehaceposiblelareparaciónorefuerzosdelas estructurasaestudiar.Elfuncionamientoessimpledeexplicarperofuecomplejode implementarloenelprograma.Puestoqueeslaúltimapartequesehizoyelhechode permitirqueelprogramacalculeprimeroconunaestructurayluegoconotrapero manteniendolosdatosdeinicio.Esteproblemasesolventoutilizandolafunciónde celdas(cell‐array)quetieneMatlab.Lacualpermiteguardarenunamismavariable másdeunaestructuradedatos(struct).Locualsignificótenerquerenombrargran partedelasvariablesparapoderintroducirestadosdecargapasadosyestadosde carganuevosaunmismodominio.Yotracaracterísticaimportanteesladepoder introducirnuevosdominiosaunaestructuraquehasidopreviamentecargaday fisurad. Conlocualelprogramaactualmentepermiteintroducirlelaseccióndeun encepadocondospilotes,unosdelosejemplosderegionesDcondiscontinuidades geométricas,yañadirletodoslosdominiosquelaestructuratendráalolargodel ensayo.Peroenuniniciosoloteneractivoselestadoinicialdelencepado. Posteriormentecargarlaestructurahastaelestadodefuerzasquesedesee.Al finalizaresteciclodecargas,laestructuraautomáticamentesedescargaypodemos verlosresultadosparaanalizarlos.Elsiguientepasoseríaactivarlosdominios restantesparahacerelrecrecido.Volveraañadirlacargaqueselevaaaplicaraesta estructurareforzadaoreparada,dependedelcaso.Yfinalmenteverlosresultados finalesypoderanalizarelencepadoycomohamejoradolacapacidadresistentedela estructuraelnuevorecrecido. Nosóloselepuedehacer2etapas,sinoqueSATLABestapreparadopara añadirleellímitequesequieradeetapasyconellímitequesedeseedecargas.El únicoparámetroqueestalimitadosonlosdominiosa8.Queenfuturasversionesse podríamejorar.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 44 Fig.III–19.Ejemplodemalladodeunencepadoconunrecrecidoporetapascorrespondientesacadadominio. 4.‐Partesdelmodelodecálculo Ahoraseprocedeahacerunpequeñoresumendelaspartesmásimportantes delosScriptsanteriores: SATguide.m:Eselmásimportanteporqueeselquehacedecentralita llamandoalrestoyademáseselquegeneralainterfazgráficaparaelusuario.Enesta pantallageneradaseintroduciranlosdatosdelaestructuraquequeramoscalculary hacelaseparaciónporetapas. SATnlsteps.m:Obtienelosdatosdelascargasyladivideenlospasosqueel usuariohayaestablecidoyqueestadivisiónseapliquetantasvecescomoseha establecido.Estellamaa(life.m;SATsolvenl.m,SATdibs.m). SATsolvenl.m:EjecutaelanalisisnolinealdeldetalledelaregiónD.Estellama a(ArmarFunction.m;AssEval3Ele.m). ArmarFunction.myArmarSeccion.m:Estosdossonlosencargadosdeleerlos datosintroducidossobrelaarmaduraeintroducirlaenelmodelodecálculo. AssEval3Ele.m:Haceelensambladodeloselementosfinitosqueformanla estructura.Estellamaa(mem3ele_nl1.m;mem3ele_nl2.m). mem3ele_nl1.m:Analisisno‐linealdeAcero‐Hormigón:compresiónlinealmás tensiónderotura.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIII:MODELONÚMERICO. 45 mem3ele_nl2.m:Analisisno‐linealdeAcero‐Hormigón:MCFTcompresiónmás tensiónderotura.Esteeselencargadodegenerarelestudiodetalladodecada elementodelaestructuraparacadapasodecarga. SATdibs.mySATdibs_smooth.m:Sonlosencargadosdehacerlas representacionesgráficasdelosresultadosobtenidosporelprograma. Otraspartesdelprogramaimportantesparaelfuncionamientoperonodetanta complejidadcomolasanterioresseríanlassiguientes: Dominios_table.m:Esunainterfazgráficaparaelusuariodondedebe introducirlascoordenadasdelosnodosbordedelaestructuraysepararlopor diferentesdominios,paraposteriormentedotarloscondiferentespropiedades. CorrespondealbotónIN.DominiosycoordenadasdelprogramaSATLAB Graficos.m:Esunainterfazquetepermitepodergraficarcualquierestadodela estructuraencualquierpasodecargaqueelusuarioescojaycorrespondealbotón 5.VisualizaciónGráficosdelprogramaSATLAB. Propiedades.m:Esunainterfazquetepermiteintroducirlaspropiedadesde cadadominioycorrespondealbotónProp.*delprogramaSATLAB. PorúltimolacarpetaDATOSEJEMPLOSqueesdóndesealmacenantodoslos datosqueelusuariodeseeguardaroabrir.Estacarpetaestaorganizadaconotras subcarpetas.LosdatosguardadosseránenformatoExcel2003parasumejor modificación.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 53 Fisuración En(Fig.IV–4.)obtenidaconelprogramaSATLAB,semuestraelresultadodela fisuraciónfinaldelaménsula.Sepuedeapreciarqueeldesarrolloyelcaminomarcado enlasfisurasdelejemplodeestudiotienenunagransimilitudalosresultados obtenidosporSATLAB.Alllegaral75%delacargafinalyacomienzanaaparecer fisurasimportantes.Peroalalcanzarcasiel100%delacarga,lasfisurasyaalcanzan valoresdelordende2mmenlaszonascríticasquehacenquelaestructuraestecerca delfalloestructural. Laszonasmáscríticasdondefisura,sonenlospuntosdondeelaceroalcanzala deformacióncorrespondienteasulímiteelástico,(/).Cuandoestosucede esporqueelacerohaplastificadoantesdequeelhormigónhayaalcanzadoal deformacióndeagotamiento().Enestecasolacurvaturaaumenta considerablementeapartirdelaplastificacióndelacero,loqueconfierealaestructura unanotablecapacidaddeavisomediantelaaparicióndegrandesdeformacionesyde numerosasyanchasfisuras. Acontinuaciónsemuestraelgráficodelastraccionesendirecciónprincipales enelaceroysecomparala(Fig.IV–4.)con(Fig.IV–5.)extraídadellibro(Karl‐Heinz Reineck,2002): Fig.IV–4.ResultadodelafisuraciónporSATLAB. Sibienesciertoqueenestosúltimoslafisuranoseprolongatantocomoenel casoreal.Sedeberíatenerencuentaqueelobjetivodeesteestudioesparecerselo máximoalejemploreal,peroenunejemploenlaboratoriointervienenmuchos factores.Loscualestienenqueverconlafabricación,materialesycalidadquesonde difícilimplementaciónenelmodelodecálculodelprograma. Fig.IV – 5.Fotografíadelensayodellibro.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 54 Respuestafuerza‐desplazamiento: En(Fig.IV–6)obtenidaconelprogramaSATLAB,semuestraelgráficodelas fuerzas‐desplazamientosquesedesarrollanenlapuestaencargaporpartedel programa.Estegráficoestabasadoenelpuntodecargaizquierdodelaménsula,por loquesepuedevercomolamáximacargaaplicadahasidode500kNconun desplazamientode0.6mm. Fig.IV–6.Gráficodefuerza/desplazamientodelaménsulaporSATLAB. EsquemadeBielasyTirantes(StrutsAndTies): SATLABcontieneunmodelodesarrolladoparalageneraciónautomáticade esquemasdebielasytirantesdecaraalproyectoderegionesD.Elmétodopermite obteneresquemasadecuadosdebielasytirantes,considerandoonocondiciones constructivas,mediantecriteriosdeoptimizacióntopológicadelvolumendela estructura.Estohasidoestudiadoenestaliteraturacondetalle(BairánGarcía,2007)y (BariánGarcía,2012)yenlatesinade(PlanasCerezales,2010)seestudioelefectodel tamañodelamallaenlosdiferentesesquemasgenerados.Esteestudionoesla finalidadquesebuscaenestatesina,perohasidolabaseparalacreacióndelmismo.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 55 Fig.IV–7.Análisisnolinealdelaregiónparasuposteriorintroduccióndearmado.SATLAB. En(Fig.IV–7.)sehaceunamuestradelasposibilidadesquetieneeste programaparafuturasversiones,puestoquepodríapermitircomprobararmados diferentes,propuestoporelusuarioobienresultantedelesquemadebielasytirantes propuesto.Ellosehacemedianteunanálisisnolinealplanodelaregión.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 56 2.2.‐Vigasometidaacargaconcentrada Geometríayarmado: Fig.IV–8.Esquemadevigasometidaacargaconcentrada,geometríayarmado. Datosdelaviga: CARGAS:PROPIEDADES: V=‐606 KN Dci=1 Ec=36000Mpa nu=0.2 t=200mm fc=42.4Mpa ft=3Mpa Gf=0.2 Scrack=100mm e0=0.0023 fy=455Mpa IdElas=0 Estoesotramuestradelmodelodebielasytirantesaplicadoenvigasdegran cantoconunespesorde200mm.Estavigaseapoyasobrecolumnasqueestasasuvez apoyansobrerodillos.Elensayonosdicequelaresistenciadelhormigónenel momentodelapruebafuede42.2MPa.Aestavigaseleañadióunrefuerzoaltirante principalde6barrasde16mmdediámetro.Enelladoizquierdodelaviga,setieneun refuerzoadicionalqueconsisteencincoconjuntosdeestriboscerradosconun
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 57 diámetro6mm.Seprevéqueelfalloenlaestructuraseráporlaplastificacióndela armaduraprincipal. Esteesunejemplodevigadegrancanto,reforzadaalaizquierdadelacarga, deloscasosdecalibraciónelcualanalizaremoslosresultadosobtenidosporel programa: Traccionesenelacero: En(Fig.IV–9.)obtenidaconelprogramaSATLAB,semuestraelresultadodelas traccionesprincipalesenelaceroquesetransmitenporelinteriordelaviga.Sepuede vercomocuandolacargallegaal100%delacargahaypuntoscríticosdelas armadurasqueyahanllegadoasulímiteresistentede450MPa.Porlazonadonde pasanlasarmadurasesobviamentepordondesegeneraeltirante,precisamenteen estazonaesdondesecreanlasfisurasquehacenllegararoturafinaldelaviga. Acontinuaciónsemuestraelgráficodelastraccionesendirecciónprincipalesenel acero: Fig.IV–9.RepresentacióndelastraccionesenaceroenlavigaporSATLAB.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 58 Compresiones: En(Fig.IV–10)obtenidaconelprogramaSATLAB,semuestraelresultadodelas tensionesendireccionesprincipales(vertical)queactúanenlaviga.Lacargase desplazacorrectamentesobreelpilaryalllegaralavigacreadosbielasdiagonalesen direcciónalosapoyos.Comolaestructuraestareforzadaporelladoizquierdo,esto hacequelabielasedistribuyamejorporestequeporelderecho.Laszonasazulesde 40MPasonsoportadoscorrectamenteporelhormigónderesistenciade42.4MPa.En losapoyos(columnas)lacargaacabadetransmitirseverticalmentehastaelrodillopor loquepuedecomprobarsecomoelejemplodelensayoestabienrealizadoporel programa. Elhechodequeenelmomentodecrearelmodeloparaintroducirnosecree unmaterialelásticoenlazonadeaplicacióndelapoyohacequeseproduzcaun punzonamiento.Peroalserunapiezadehormigónsobrelavigaestahacequela fuerzasedistribuyayqueelmodelonorompaporlazonadeapoyos.Estoes importantecomentarloporqueenotrosejemplossehaciaindispensablelacolocación deunapiezaelástica(propiedadesdelneopreno)paradistribuirlacarga. Acontinuaciónsemuestraelgráficodelastensionesendirecciónvertical: Fig.IV–10.RepresentacióndelascompresionesenelhormigónporSATLAB.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 59 Fisuración En(Fig.IV–11.)obtenidaconelprogramaSATLAB,semuestraelresultadodela fisuraciónfinaldelaviga.Sepuedeapreciarqueeldesarrolloyelcaminomarcadoen lasfisurasdelejemplodeestudiotienenunagransimilitudalosresultadosobtenidos porSATLAB.Lasfisurasqueaparecenenelladoizquierdodelavigaseasemejan bastantealejemploempírico. Elhechodequeaparezcanmásfisurasenelladodondeestaelrefuerzoesa causadelaplastificacióndelasarmadurasderefuerzo.Cuandoestosucedeesporque elacerohaplastificadoantesdequeelhormigónhayaalcanzadoaldeformaciónde agotamiento().Enestecasolacurvaturaaumentaconsiderablementeapartirdela plastificacióndelacero,loqueconfierealaestructuraunanotablecapacidaddeaviso mediantelaaparicióndegrandesdeformacionesydenumerosasyanchasfisuras. Comoelensayosehallevadoaroturaobtenemosunosanchosdefisura grandesde2mm.Podemosverqueelprogramafuncionacorrectamente,yaquese puedevercomoelresultadoobtenidoesdegransemejanzaalresultadodelensayode estudio. Acontinuaciónsemuestraelgráficodelastraccionesendirecciónprincipales enelacero: Enesteejemploconcreto podemosvercomolasfisuras seasemejanbastantealas esperadas(Fig.IV–12.),el únicodefectoseríala inclinacióndealgunasfisuras. Sedeberíatenerencuentaque elobjetivodeesteestudioes parecerselomáximoal ejemploreal,peroenun ejemploenlaboratorio intervienenmuchosfactores. Loscualestienenquevercon lafabricación,materialesy calidadquesondedifícil implementaciónenelmodelo decálculodelprograma. Fig.IV – 11.FisuracióndelavigaporSATLAB. Fig.IV – 12.Dibujodelafisuraciónmostradaenellibro.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 60 Respuestafuerza‐desplazamiento: En(Fig.IV–9.)obtenidaconelprogramaSATLAB,semuestraelgráficodelas fuerzas‐desplazamientosquesedesarrollanenlapuestaencargaporpartedel programa.Esapreciableunaprimerafasedecargaconunpequeñodesplazamiento constantehastaunacargade300kN,apartirdeestacargalaestructurasufreuna deformaciónqueaumentaconmayorpendientehastallegaralacargalímiteque alcanzaelensayoenSATLAB.Esteesunbuenensayoconresultadosmuybuenosy quepermiteverqueelmodelodeanálisisnolinealdelprogramaesmuybueno. Fig.IV–9.Gráficodefuerza/desplazamientodelavigaporSATLAB Elensayosehallevadoaroturaenelprograma,enuntotalde20pasosque correspondeal100%delacargadelensayoreal.EnSATLAB,lacargalímiteantesde romperelcalculohasidode540kNyladelensayohasidode600kNporloqueel modeloestabienrealizadoyaunquenocoincidanlascargas,losresultadosson aceptablesyhasidounbuenejemplodevalidaciónparaSATLAB.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 61 Deformaciones: Fig.IV–10.GráficodedeformacionesnolinealesendirecciónhorizontaldelavigaporSATLAB Fig.IV–11.GráficodedeformacionesnolinealesendirecciónverticaldelavigaporSATLAB
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 62 2.3.‐Vigadegrancantoconcargauniforme Geometríayarmado: Fig.IV–12.Esquemadevigadegrancantosometidaacargarepartida,geometríayarmado. Datosdelaviga: PROPIEDADES: V=‐1172 KNDci=1 Ec=29000Mpa nu=0.2 t=100mm fc=30.2Mpa ft=2.5Mpa Gf=0.2 Scrack=100mm e0=0.0022 fy=428Mpa IdElas=0 Seconsideracomovigasdegrancantolasvigasrectasgeneralmentedesección constanteycuyarelaciónentrelaluz“l”yelcanto“h”,esinferiora2,envigas simplementeapoyadas,ó2,5envigascontinuas.Paracalcularestarelaciónsecalcula ladistanciaentreejesdeapoyos.Enestecasolarelaciónl/hesde1.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 69 unazonadifícilderepararenelprogramayaqueelhechodetenerunacargacolgante esuncasoespecialparalaimplementaciónenSATLAB.Peroaunasílosresultados obtenidosal75%sonbastantescercanosalosreales.Acontinuaciónsemuestrael gráficodelastraccionesendirecciónprincipalesenelacero: Compresiones: En(Fig.IV–20.)obtenidaconelprogramaSATLAB,semuestraelresultadode lastensionesendireccionesprincipales(vertical)queactúanenlavigaconcarga colgante.Seobservacomolascompresionesproducidasporlascargasdesplazan correctamenteporelrefuerzoyporlapartesuperiordeeste.Siinterpolamosel graficodelastraccionesyeldelascompresionesenlasdireccionesprincipalessevería comohacialosapoyossegeneraunabielaendiagonalhaciacadaapoyoyenlazona derefuerzosecreaeltiranteprincipaldelaviga.Laszonasazulesrepresentan tensionesde35MPasobreelhormigónyestassonsoportadascorrectamenteporeste yaquetieneunaresistenciade30.2MPa.Enlosapoyoslacargasetransmite correctamenteypuedecomprobarsecomoelejemplodelensayoestebienrealizado porelprograma. Losmaterialeselásticoscreadosenlosapoyosfuncionanperfectamenteyaque sondegranresistencia,parapoderrecibirlasfuerzasynofracturarse. Acontinuaciónsemuestraelgráficodelastensionesendirecciónvertical: Fig.IV–20.RepresentacióndelascompresionesenelhormigónporSATLAB.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 70 2.5.‐Vigabi‐apoyada Esquemaydetalledelarmado: Fig.IV–21.‐Esquemadevigadegrancantoconcargaconcentrada,geometríayarmado. Datosdelaviga: DIMENSIONES:CARGAS:PROPIEDADES: P=‐2000 KN Dci=1 Ec=36630Mpa nu=0.2 t=200mm fc=33.5Mpa ft=3Mpa Gf=0.17 Scrack= 120mm e0=0.0024 Fy=505MPa IdElas=0 Elobjetivodeesteanálisisconsisteencompararelcomportamientodelaviga degrancantodela(fig.IV–21)porelprogramaSATLAByporlosdosprogramasde análisisnolineal(NLFEA),extraídosdellibro(Practitioners'guidetofiniteelement modellingofreinforcedconcretestructures,2008).Estacomparaciónesunejercicio útilparalaponerdemanifiestolaveracidaddelosdatosobtenidosporelprograma. Enconcretoesteejemplohasidoelúltimoquehapermitidoacabardecalibrarlos resultadosenelanálisisdelprograma.Enestaevaluación,sehaceunacomparaciónde lacapacidaddelosprogramasparapredecirlacapacidaddelavigaaunacargaPde 2000kN,juntoasudeformaciónantesdellegaralfallodelaviga.Aquícompararemos
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 71 cuatrográficosquevienenenellibrocon4gráficosquehansidoextraídosdel programa.Yasímostrarcomoesteúltimoejemploeslapruebadefinitivadela validación. Esteesunejemplodevigadegrancanto,estareforzadaenlazonade traccionesyconstituyeelúltimoejemplodelosejemplosdevalidación.Ahora haremoslacomparacióndelosresultadosobtenidosporelprogramaylosobtenidos enellibroporotrosprogramasdeanálisisnolineal: Desplazamientoenelpuntodecarga: Enelgráficodela(Fig.IV–22),dellibro(Practitioners'guidetofiniteelement modellingofreinforcedconcretestructures,2008).Sepuedeobservareldesarrolloen lazonadeaplicacióndelacarga,comosegúnlavigavasiendocargadaseproducen unosdesplazamientos.SepuedenverlosresultadosNLFEAP‐1yNLFEAP‐2quesonlos datosdevueltosporelprogramadeanálisisnolinealdellibroyestáncomparadoscon losresultadosrealesdelexperimento.Experiment(original)eselensayorealdelaviga loquehapasadoenlarealidad. Fig.IV–22.‐Gráficodefuerza/desplazamientodellibrodeensayossobrelaviga. Elgráfico(Fig.IV–23.),muestraelresultadoobtenidoporSATLAB,esun gráficoquemuestralosmismosdatosqueen(Fig.IV–22).Seobservacomolacarga vaaumentando,entotal20pasosdecargadeigualvalorhastallegara2000kN.Seve comoenelensayodelprogramaSATLABllegaapocomásde1800kNyluegola simulacióndelavigaserompeydejadecalcular.Enestegráficosevecomoesta compuestopordossituacionesclaramentediferenciadas.Unaprimeraquevade0a 1400kNconundesplazamientomuypequeñode4mmyunasegundaquevade1400 kNa1800kNquesedesarrollaconmásdesplazamiento.Estoseinterpretacomoque
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 72 laestructuraparaunacargadeservicioactúaconmucharigidezyporlotantoel modelosecomportamuybien.Llegadosaunacargadeterminadalavigacomienzaa bajarsurigidezyaumentarsudesplazamientoconmayorintervalohastallegara rotura,estadoúltimodelaviga. Fig.IV–23‐Gráficodefuerza/desplazamientodelavigaconcargaconcentrada,porSATLAB. Sicomparamoselgráfico(Fig.IV–22)dellibro,conelgráfico(Fig.IV–23)de losresultadosdeSATLAB,sepuedevercomolosprogramasNLFEAPtienenuna deformaciónmáximade8mmenelpuntodeaplicacióndelacarga.Encambioel gráficodenuestroprogramaeselquemásseparecealasituacióndelensayoreal. Puestoquetantoenlosresultadosmedidosenelensayoreal(ExperimentOriginal) comoenlosresultadosobtenidosporSATLABllegaaundesplazamientolímitede14 mmantesderomperlaviga. Acontinuaciónanalizaremoslosresultadosdellibrosobreladiagonaldecompresión delabielaquevahaciaelapoyoizquierdo. 0 500 1000 1500 2000 2500 051015 P(kN) d(mm) ensayooriginal ensayomod.por prefisuracion mod.FENLP1 mod.FENLP2 SATLAB
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 73 Enla(Fig.IV–24)seanalizalacompresiónenlabielaquedescargaenelapoyo delladoizquierdo.Elexperimentorealalcanzaunvalorde1,8endeformacionesde compresiónenesazonayelprogramadecálculonolineal(NLFEAP)llegaa1,5.Ahora procedemosacompararestosresultadosconlosobtenidosporSATLAB. Fig.IV–24.‐Gráficodefuerza/deformacionesencompresióndellibrodeensayossobrelaviga. Enla(Fig.IV–25.),semuestraelestadotensionalacompresióndelavigaenel paso20quecorrespondeal100por100delacarga,queesde2000kN.Esdifícilde localizarlazonaexactaamedirporqueenellibronovienencoordenadasdelpunto quesehamedidoenelensayoreal.Perosiquesepuedeapreciarquemásomenosen lazonadelapoyoizquierdohayelementosquetienecolorentreazulclaroyazul turquesacorrespondienteenlaleyendaadeformacionesentre0.005pormily0.01 pormil.Comparadoconlosresultadosde(Fig.IV–25),losresultadosdelexperimento realllegaavaloresdeentre0.01pormily0.15pormil. Fig.IV–25.‐Gráficodedeformacionesencompresióndelaviga,porSATLAB.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 74 Enlasiguientefigura(Fig.IV–26)semuestralastraccionesjustoenlazona contiguaalapoyoizquierdoporelladointeriordelaviga.AquíelprogramaNLFEAP quesehaempleadoenellibroylosresultadosrealesdelensayoseasemejan bastante.Elexperimentoalcanzaunvalorde1.5militensionesalalcanzarunvalorde cargacercanoa2000kNyenelprogramadeanálisisnolinealllegaavaloresdeentre 1y1,5militensiones. Fig.IV–26.‐Gráficodecarga/deformacionesentraccionesenlainteriorapoyoizquierdodelaviga,enlibro. Enla(Fig.IV–27)semuestraladeformaciónatraccióndelasección longitudinaldelavigaenelpaso20quecorrespondeal100por100delacarga,2000 kN.Estaesunazonadegrandetalleporelementosfinitosyesdifícilapreciar claramenteelvalorqueregistraelprogramaSATLAB.Perosepuedeapreciarcomola zonaquemásomenoscorrespondealazonadeensayoreal,sehacalculadounos valoresdedeformacionesqueestánentreelazulclaroyunazulunpocomenososcuro queeltope.Aestoscoloreslescorrespondeunosvaloresdetensióndeentre0.01por mily0.015pormil,queseparecenmuchoalosobtenidosenelexperimentoreal. Fig.IV–27.‐Gráficodedeformacionesentraccionesdelaviga,porSATLAB.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 75 Enesteúltimográfico,(Fig.IV–27),extraídodellibro(Practitioners'guideto finiteelementmodellingofreinforcedconcretestructures,2008).Serepresentanlos valoresregistradosdelatensiónenunazonacercanaalestriboizquierdo.El experimentoenesazonaparaunacargalímitepresentaunosresultadosdeentre15y 20militensiones,quesiloscomparasconlosresultadosdelprogramadeanálisisno linealseapreciaqueesteúltimoapenasllegaarepresentarlamitaddelvalordela tensióndedelensayoreal. Fig.IV–27.‐Gráficodecarga/deformacionesentraccionesenzonaizquierdadelaviga,enlibro. Enesteúltimográfico,(Fig.IV–28.),obtenidoporelprogramaSATLABse muestranlastensionesatraccióndelasecciónlongitudinaldelavigaenelpaso20.Asi queparaunacargacercanaa2000kN,sepuedeapreciarcomoelprogramaa obtenidounosvaloresdedeformacióndeentreunos5y12enunazonamásomenos cercanaaladelensayoreal.Afaltadecoordenadasexactasdelpuntoensayado,se puedevermásomenoslalocalizaciónquecorresponderíaenelsiguientedibujo. Fig.IV–28.‐Gráficodedeformacionesentraccionesdelaviga,porSATLAB. Fisuración
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOIV:EJEMPLOSDEVALIDACIÓN. 76 Comodatoextraparahacerunamuestradequeanalisispuederealizar SATLAB,semuestrala(Fig.IV–29)obtenidaconelprograma.Essobrelafisuraciónde lavigacuandollegaasulímiteúltimo.Sepuedeapreciarqueeldesarrollodelas fisurasesbastantebuenoyqueelmodeloutilizadoparalafabricacióndelos resultadosdeSATLABfuncionamuybien. Acontinuaciónsemuestraelgráficodelastraccionesendirecciónprincipales enelacero: Fig.IV–29.‐Gráficodelasfisurasgeneradasacargacompletadelaviga,porSATLAB. Comoconclusionesaesteúltimoejemplodevalidaciónsepuededecirqueel programaSATLAB,comparadoconelmodelodeanálisisnolinealNLFEAPutilizadoen ellibro,llegaamejoresresultadosoaunosresultadosmáscercanosalarealidad.Esto noquieredecirqueSATLABpuedesermejorqueelanálisisrealizadoNLFEAP,perosia estadodemostradoqueparaelanálisisdeestavigadegrancandoenconcretoSATLAB hasidoelmásajustadoalosvaloresreales.
CAPÍTULOV:EJEMPLODE APLICACIÓN
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOVI:CONCLUSIONESYMEJORAS. 82 1. Conclusiones SedesarrolladounaherramientadeanálisisderegionesDfrenteasituaciones dereparación,recrecidoyrefuerzo.Laherramientasehaimplementadoenelentorno Matlabysehadesarrolladounainterfazgráficadefáciluso.Porotrolado,seha obtenidounaversióncompiladadelprogramaparasuusoenversiónindependiente delprogramaMATLAB. Sehaprocuradomantenerunaimagensimpleperoordenadadelosresultados obtenidosporelprogramayasípermitirallectorentenderelordendelanálisisy obtenciónderesultados. Unadelasutilidadesqueselepuedendaralaherramientadecálculoes utilizarlaencálculodeestructurasalascualespormotivosdeserviciodelaestructura senecesitahacerleunrecrecidoparaaumentarsucapacidaddecargaoporquese necesitarepararlaestructura.Esteprogramapermiteanalizarcualesseríanlos resultadosdeunestructuraantesdequeelproyectistaintervengafísicamente. Permitiráhacerunestudioprevioyaportarnuevosdatossobrelaestructuraa estudiar. Sinembargo,laprofundidadlogradaconestetrabajonoeslamáxima.Debido aladiversidaddetiposdeestructuras,porloqueenesteestudiosehaquerido analizarloscasosmásimportantesenelestudiodelasregionesD.Esciertoque SATLABtieneunasbasesmuybuenassinosfijamosenlacapacidaddegenerar cualquierestructuraquesedeseéyanalizarla.Perosedeberíaseguirestudiandocon élparaacabardeafinarlosresultadosysobretodolavelocidaddeanálisis.Yaqueen unestudiodeunaestructuraconunamalladeelementosfinitosmuydetalladael análisispuedetardarmásde30minutos. Unadelaspartesmásimportantesdelatesinaeslaaplicacióndelanálisisno linealdeestructuradehormigónparaelestudiodelcomportamientodelasregionesD ensituacióndeservicioyrotura.Asuvez,ellopermiteobtenerresultadosmás detalladossobreelpatróndefisuraciónycargaúltimaprevistaencomparaciónconlos métodossimplificadosdebielasytirantes,quesonsimplificacionesnoaplicablesa situacionesdeservicio.Porlotanto,elmodelorepresentaunapotenteherramienta tambiéndecaraaldimensionadoyverificacióndelasprestacionesdelaestructura. Sinembargo,elcorrectousodeestastécnicasrequieredeunosconocimientos avanzadosporpartedelusuarioparaobtenerresultadosadecuadosysu interpretación.Porotrolado,lamanejabilidaddelprogramaesrelativamentesencilla, asícomolaintroduccióndelosdatosnecesariosparaelmodelo,graciasalainterfaz gráfica.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOVI:CONCLUSIONESYMEJORAS. 83 Resultarelevanteunaadecuadamodelizacióndelaszonasdeintroducciónde cargaspuntualesylosapoyos.Enlasprimeraspruebas,seobservaronalgunas imprecisionesenlosresultadosyroturaslocalizadasquefueronsolventadastrasla correctamodelizacióndelaszonasdeapoyo,incluyendoloselementoselásticospara laintroduccióndelascargas,etc. UnodelospuntosdébilesdelasregionesDeslaposibleroturaporanclajede lasarmadurasenlaszonaspróximasalosextremosdebarra.Enestatesina,seha consideradodeformasimplificadaunareduccióndeláreadeaceroeficazenfunción delalongituddeanclajedelabarra.Dichareducciónseindividualmenteencada puntodelaarmaduraconsiderandoladistanciaalextremodelabarra.Esta modificaciónintrodujomejorassignificativasencuantoalaprediccióndelos desplazamientosglobales,próximoalacargaúltima,sobretodoenelensayode validación5,dondesedisponíandeinformaciónexperimentaldeladeformaciónde rotura. ElconocimientodelcomportamientoderegionesDreforzadasorecrecidases actualmentelimitado.Dehecho,noseencontraronresultadosexperimentalesenla bibliografíadondeseestudiaranestetipodeelementos.Noobstante,paramostrarla aplicabilidaddelmodelodesarrolladosehasimuladouncasodeestudioteóricodel recrecidodeunencepadodepilotesparaunaampliacióndecargas.Esteejemplo permitióobservarqueparaunaumentode30%delcantodelelemento,lacapa superiorañadidamodificabaelflujodetensionesdelasbielas,aunqueenmenor medidadeloesperadoeneldiseñomanual.Elloindicalanecesidadderealizar experimentaciónalrespectoquepermitan,porunlado,validarelmodeloparaeste tipodeaplicaciones,yampliarelconocimientoexperimental. Anivelpersonal,esteproyectomehaservidoparaaprendercomoaplicarlos conocimientosadquiridosdurantelacarrera,alcálculodeestructurasaplicadoen programaciónporordenadoryampliarlosalintroducirmeenlaaplicacióndelanálisis nolinealdeestructurasparaelproyectoyanálisisdesituacionesrealesEndefinitiva esteproyectomehaayudadoadquirirnuevosconocimientosqueseguroqueenmi futurolaboralvolveréautilizarparaanalizarestructuras. Finalmente,apesardequeSATLABesunaherramientamuyfuncional,existen posiblesmejorasquesepuedenacometertantoenellorelativoalprogramaensí,el modelonuméricoyaspectosconceptualesparaeldiseño.Estasderelacionanenel apartadosiguiente.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas CAPÍTULOVI:CONCLUSIONESYMEJORAS. 84 2. Recomendacionesparatrabajosfuturos 1. Mejorasenelcódigoylosprocesosdeiteraciónparamejorarel tiempodecálculo.Porejemplo,introduccióndetécnicasparala mejoradelaconvergencia,tipo“arch‐length”ocontrolde desplazamientosymejorasenlaorganizacióndelalgoritmopara aumentarlavelocidaddeproceso.Aumentarelnúmerodedominios enelcálculoporfases.Realizacióndeestudiosexperimentalessobre regionesDconrefuerzoyrecrecido. 2. Introduccióndelpasodeltiempoyestudiarposiblesinfluenciasde losefectosdiferidos. 3. Desarrolloeimplementacióndeunmodelodeadherencia imperfectamásrefinadoparacaptarfenómenosdecontribucióndel hormigónentrefisuras(tension‐stiffenning)ypérdidadeanclaje. 4. Generaciónautomáticadeesquemasdebielasytirantespara estructurasconrecrecido.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas 85 Referencias ACHE.(2002).MétododeBielasyTirantes.MonografíaM‐6.GEHO‐ATEP. BairánGarcía,J.M.(2007).NONLINEARMODELLINGOFREINFORCEDCONCRETESTRUCTURES. Barcelona:Capri. BariánGarcía,J.M.(2012).GENERACIÓNAUTOMÁTICADEESQUEMASDEBIELASYTIRANTES CONSIDERANDOCRITERIOSCONSTRUCTIVOS.Barcelona:Prensa. Bathe,K.J.(1996).FiniteElementProcedures.NewJersey:Prentice‐Hall. ComisiónPermanentedehormigón.(2008).InstrucciónEspañoladelHormigónEstructural EHE.Madrid:MinisteriodeFomento. fédérationinternationaledubéton(fib).(2008).Practitioners'guidetofiniteelement modellingofreinforcedconcretestructures(Vol.bulletin45).Lausanne,Switzerland:fib. FrankJ.Vecchio&MichaelP.Collins.(1986).ModifiedCompressionFieldTheory(MCFT).ACI JOURNAL. Guinea,G.V.(1990).Medidadelaenergíadefracturadelhormigón.Madrid:UPM. Karl‐HeinzReineck.(2002).ExamplesfortheDesignofStructuralConcretewithStrut‐and‐Tie Model.Phoenix:internacionalSP‐208. MinisteriodeCienciaeInnovación.(2009).Evaluacióndelosefectosdeldeterioro,reparacióny refuerzodeestructuras.Modeloteóricoyverificaciónexperimental.BIA2009‐11764. MinisteriodeObrasPúblicas,TransportesyMedioAmbiente.(1995).Notatécnicasobre aparatosdeapoyoparapuentesdecarretera(Vol.InstruccionesdeConstrucción).Madrid: CentrodePublicacionesSecretaríaGeneralTécnicaMinisteriodeObrasPúblicas,Transportesy MedioAmbiente. NORMAESPAÑOLA.(1994).UNE53‐510. NORMAESPAÑOLA.(1994).UNEEN10025. NORMAESPAÑOLA.(1994).UNEEN10080. PlanasCerezales,M.(2010).AVALUACIÓD’UNAMETODOLOGIADEGENERACIÓAUTOMÀTICA DEBIELESITIRANTSPERELDIMENSIONAMENTDEREGIONSD,ENESTRUCTURESDE FORMIGÓ.Barcelona:codi706‐TRE‐OP‐4174,UPC. Rosa,J.A.(2012).ManualSATLABv1.Barcelona:UPC. Sosa,P.F.,FernándezPrada,M.,BonetSenach,J.L.,MatíVargas,J.,NavarroGregori,J.,Castro Bugallo,M.,yotros.(2008).PROYECTOdeESTRUCTURASdeHORMIGÓNmedianteelMÉTODO delasBIELASyTIRANTES(2ºed.).Valencia:EdicionesVJ.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas 86 WITTMANN,F.H.,&Hu,X.‐Z.(1992).Fractureenergyandfractureprocesszone.Freiburg (Germany):Aedificat. Zienkiewicz,O.C.,&Taylor,R.L.(1994).ElMétododelosElementosFinitos.Formulación básicayproblemaslineales.(Vol.1).Barcelona:CIMNE. Zienkiewicz,O.,&Taylor,R.L.(1994).ElMétododelosElementosFinitos.Mecánicadesólidos, fluidos,dinámicaynolinealidad.(Vol.2).Barcelona:CIMNE.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas 87 ContenidosdelCD EnelCDadjuntoaltrabajosepuedenencontrarlossiguientesarchivos: ‐ AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas.pdf o ProyectodeFinaldeGrado,Tesinasinanejos. ‐ AnejosManualdeutilizaciónMATLABv1.pdf o Archivoconelmanualdelprogramadelatesina.
ANEJOS.
AnálisisyevaluacióndeRegionesDreparadasoreforzadas 88 Anejo1 Manualdeutilizacióndelprogramaconunejemplodecálculoporetapas deunencepado.