Czy warto kochać jeśli miłość może być źródłem cierpienia? Rozważ i uzasadnij swoje stanowisko, odwołując się do fragmentu Dziadów cz. IV Adama Mickiewicza i do innych tekstów kultury.

2,348 Peržiūros - 0 Atsisiuntimai

Peržiūra

Czy warto kochać jeśli miłość może być źródłem cierpienia? Rozważ i uzasadnij swoje stanowisko, odwołując się do fragmentu Dziadów cz. IV Adama Mickiewicza i do innych tekstów kultury. #0 Czy warto kochać jeśli miłość może być źródłem cierpienia? Rozważ i uzasadnij swoje stanowisko, odwołując się do fragmentu Dziadów cz. IV Adama Mickiewicza i do innych tekstów kultury. #1

Ištrauka

Temat: Czy warto kochać jeśli miłość może być źródłem cierpienia? Rozważ i uzasadnij swoje stanowisko, odwołując się do fragmentu Dziadów cz. IV Adama Mickiewicza i do innych tekstów kultury.Miłość jest jednym z najpopularniejszych motywów literackich. Jest uczuciem zawsze towarzyszącym człowiekowi. Można mówić o miłości między kobieta a mężczyzną, o miłości macierzyńskiej, ojcowskiej, braterskiej, o miłości do ojczyzny, do przyrody. Każda epoka poświęca miłości mniej lub więcej uwagi. Miłość romantyczna jest uczuciem tragicznym lecz równocześnie bardzo porywającym. Tłumiona w poprzednich epokach, tu odzywa, wybucha ze zdwojoną mocą. Miłość romantyczna jest nieszczęśliwa, nieziemska, tak odległa od dzisiejszego schematu tego uczucia. Romantyzm stworzył cała teorię miłości, jako uczucia które ma wymiar kosmiczny, rozrasta się bowiem od miłości zmysłowej- miłości do kobiety- poprzez więź uczuciową z bliźnimi, aż w sferę nieskończoności, irracjonalności, szczyt osiągając w miłości do Boga i ojczyzny. Miłość dla wszystkich romantyków była sprawą życia i śmierci. Uczucie fascynacji, namiętności, które ogarnia dwoje ludzi, jest tak silne, że nie można go niczym przemóc. Sięga poza grób. Doprowadza do tragedii, niszczy życie kochankom, skłania do samobójstwa. Odwołując się do podanego fragmentu i innych przykładów z literatury romantyzmu stwierdzam, iż nie warto kochać skoro miłość prowadzi do tak wielkiego cierpienia.Jednym z najtragiczniejszych kochanków w literaturze jest Gustaw z IV cz. „Dziadów”. W podanym fragmencie przedstawia się jako Pustelnik. Ta część Dziadów jest wielkim monologiem zrozpaczonego po utracie ukochanej Gustawa, wygłaszanym w noc święta zmarłych w mieszkaniu księdza obrządku greckiego. Ten monodram podzielony jest nie na sceny lecz godziny: miłości, rozpaczy i przestrogi, które porządkują chaos przeżyć i doznań niezwykłego- wyobcowanego ze świata- podobnie jak Karusia w „Romantyczności”-ale bardziej od niej tajemniczego bohatera (upiór, duch, szaleniec). Uczucie miłości zostało tu ukazane jako wyjątkowe, kosmiczne i tragicznie niszczące bohatera. Gustaw jest bohaterem osamotnionym, wyobcowanym ze społeczeństwa, wyższym ponad przeciętność, zbuntowanym wobec otaczającej go rzeczywistości, a jednocześnie mającym poczucie misji objawienia nie znanych innym tajemnic. Przed rozsądnym Księdzem Gustaw powtarza swoją biografię, by pokazać, że świat jest zły, że miłość prowadzi do nieszczęścia, że istota rzeczy leży poza możliwościami poznania rozumowego. W godzinie rozpaczy Gustaw wspomina, że dostał obłędu obserwując spod okien pałacu wesele swojej ukochanej. Jest on kochankiem z woli Boga, a jego miłość ma wymiar nieziemski, wierzył, że nawet jeżeli „zła ręka ludzi duszę rozłącza” to i tak spotkają się w niebie. Gustaw nie potrafiąc pogodzić się z utratą kochanki, popełnia samobójstwo. Ale jego miłość nie kończy się wraz ze śmiercią, trwa na wieki. Gustaw jest niewolnikiem miłości romantycznej- jako duch powraca co roku na ziemię w celu ujrzenia ukochanej i powtórnego zakończenia życia. Tęsknota zmieszana z bólem i rozgoryczeniem doprowadziła go do szaleństwa. Mimo żalu Gustaw chce zobaczyć ukochaną, chce być na jej usługach, być przy niej. Jego dusza wciąż wielbi Marylę, wspomina „boskie pocałunki swej kochanki, płynący z nich nektar boski”. Zdesperowany bohater romantyczny niemogący odnaleźć ukojenia dla swej zranionej duszy przeciwstawia się w końcu miłości, buntując się przeciw temu uczuciu i przedstawiając ją jako niepotrzebne cierpienie: „Kto miłości nie zazna, ten żyje szczęśliwy,/ i noc ma spokojną i dzień nielękliwy.”Postać Gustawa nie jest jedynym obrazem nieszczęśliwego kochanka wykreowanym przez Mickiewicza. Kolejnym przykładem miłości jako źródła cierpi

 

Atsisiųsti dokumentą

Įsigyti ($5.52)


Įvertinimas


Dokumento tipas

Coursework


Kalbos

Polish (polski).


Kategorijos

Uncategorized.


Valstybė

Polska.


Susiję dokumentai

Społeczne przyzwolenie na udziałl wojs polskich w Afganistanie w opinii mieszkańców gminy Gizycko

Komarów w ujęciu historycznym i kulturowym

Anafilaksja jako problem w ratownictwie medycznym